Topic Travel Vakantie Verhalenwedstrijd 2010

Wie schrijft het mooiste, leukste, grappigste of meest ontroerende vakantieverhaal?

Doe mee aan de Topic Travel Vakantie Verhalenwedstrijd. Iedereen is welkom, ook als u niet bij ons geboekt heeft. Als uw verhaal maar gaat over een vakantie in Frankrijk, Spanje, Italië, Tsjechië of Kroatië.

Iedere schrijver, jong of oud, wordt beloond met een prijs!

De vijf beste verhalen worden beloond met een voucher t.w.v. € 100. Alle overige inzenders ontvangen een voucher t.w.v. € 20. Maar het belangrijkst is natuurlijk de literaire roem die u vergaart.

Ben je jonger dan 16 jaar? Dan wordt jouw inzending in elk geval beloond met een boekenbon t.w.v. € 10. Alleen de schrijver van het mooiste kinderverhaal wint een cadeaubon voor een computergame t.w.v. € 50.

Stuur uw verhaal in

Mail uw verhaal uiterlijk 15 september 2010 als Word-bijlage (minimaal 300 en maximaal 2.000 woorden) naar info@topictravel.nl. Vermeld daarbij uw naam, leeftijd en het adres waar wij uw prijs per post heen kunnen sturen. Één prijs per adres.

De ingezonden verhalen worden beoordeeld op inhoud, originaliteit en kwaliteit. Uiteraard zijn ze zelfgeschreven. De ingezonden verhalen kunnen in onze gidsen en/of op onze website geplaatst worden. Bij plaatsing wordt de naam van de auteur vermeld. De verhalen worden eigendom van Topic Travel.

Vakantieverhalenwedstrijd 2009

In het najaar van 2009 vond de vorige vakantieverhalenwedstrijd plaats. De jury heeft zich hier over gebogen. Hieronder vindt u de 5 winnende verhalen en de winnaar van de kinderwedstrijd. Om alvast in de vakantiestemming te komen!

Volwassenen (Seizoen  2009):

Kinderen (Seizoen  2009):

Lees ook de verhalen van het seizoen 2011.
Lees ook de verhalen van het seizoen 2010.
Lees ook de verhalen van het seizoen 2008.
Lees ook de verhalen van het seizoen 2007.

Senorio de Gonzaga, Spanje

Op 27 juni begon ons kleine maar welverdiende avontuur naar de prachtige Costa’s in het verre zuiden van Spanje. Iets voor de avond arriveerden we op Malaga Airport waar we met onze gehuurde vierwieler op ons gemak vertrokken richting Puerto Banus, dat ons onderkomen voor de komende week zal zijn.

Dit jaar stonden we niet zoals andere jaren voor een moeilijke keuze. We hoefden niet te twijfelen tussen een verre reis, of een reis in het vertrouwde Europa. Omdat we dit jaar middenin een verbouwing zaten wilden we niet teveel poespas, gewoon lekker de koffer pakken, met wat badkleding en zonnebrand, en binnen enkele uren op bestemming zijn. Wat wel vast stond is dat we ons koude kikkerlandje even wilden laten voor wat het is. De krantenkoppen sporen overal aan, om in deze tijd van de crisis, de schoonheid en de luxe die de zomerzon brengt wat dichterbij huis te zoeken. We besloten ons hier volledig bij aan te sluiten, en boekten onze vakantie voor het eerst online, wat ook de voorbereiding op de vakantie erg vergemakkelijkte.

De naam Puerto Banus doet in eerste instantie denken aan een zonovergoten plekje ergens ver weg aan de andere kant van de wereld, boordevol palmbomen en witte stranden. Helaas wisten we, gezien onze ruime ervaring met vakanties in Europa (en dan met name Spanje), dat dit beeld niet waarheidsgetrouw kon zijn en besloten we af te wachten wat we te zien zouden krijgen.

Iets na elven arriveren we bij Senorio de Gonzaga, het appartementencomplex dat ons voor een week de rust en de comfort biedt waar we zo hard voor gewerkt hebben. De ontvangst was verrassend: een gezellig echtpaar van middelbare leeftijd wacht ons in de woning op. Het zijn vrienden van de eigenaresse en wonen op een steenworp afstand van het appartement. Na een klein welkomstwoordje en de uitwisseling van telefoonnummers vertrekt het paar, en wenst ons een fijne vakantie. We voelden ons gelijk thuis, en wat een prachtig appartement!

Op dag één besloten we bij het appartement te blijven en hebben we een dagje in het heerlijke Spaanse zomerzonnetje aan het zwembad vertoefd. ’s Avonds hebben we onder het genot van een glaasje Merlot en heerlijk vers vlees van de Barbecue de plannen van de volgende dag besproken: we gaan de omgeving nader verkennen en gaan naar Puerto Banus!

Omdat Nueva Andalucia een paradijs is voor de golffanaten waren we blij dat we een autootje tot onze beschikking hadden. Na nog geen tien minuten rijden van ons appartementencomplex doemt de zee achter de villa’s op. Iets buiten het centrum van Puerto Banus parkeren we de auto, en vervolgen we onze tocht te voet.

Na een kwartiertje lopen komen we dan aan bij de boulevard aan de haven van Puerto Banus, en voor het eerst deze vakantie was ik verbluft. Ik keek mijn ogen uit! Puerto Banus is dan misschien geen zonovergoten bounty-eilandje, maar wat een prachtig plaatje! De Middellandse zee spoelt rustig aan op het heerlijke zandstrand, terwijl enkele meters verderop de torenhoge jachten afsteken tegen de Spaanse horizon.

Ik zie een groepje mensen bewonderend staan kijken naar iets en in mijn nieuwsgierigheid loop ik er op af. Een wit, groot, monster verschijnt tussen de mensen door: het is een witte Aston Martin DBS! (Kostprijs rond de € 342.178) Dit kon ik niet geloven, mijn droomauto, die je normaal gesproken vrijwel nooit tegenkomt, lacht me toe aan de boulevard van mijn (in een halfuur, online gekozen) vakantieadres. Mijn vakantie kon vanaf dat moment al niet meer stuk. Na enkele uren onze ogen uitgekeken te hebben, hadden we ons hart verloren aan dit kleine, maar vooral luxueuze oord op aarde. De boulevard is heerlijk om mensen te bekijken, en voor velen een plek om gezien te worden. Vanaf een terrasje spot je in een klein kwartier vele Ferrari’s, Rolce Royce’s, Aston Martins en dure Mercedessen. Maar ook voor de vrouwen onder ons is het een paradijsje op aarde. Het is net 1 juli geweest (lees: zomersale!) en dus zijn zelfs voor vrouwen zoals ik, die per ongeluk in dit walhalla terecht zijn gekomen, de Gucci en Prada winkels best aangenaam te noemen!

Elke avond sloten we onze dag af in een gezellig cocktail & fruitshake barretje aan het strand, waar we onder het genot van een Mango-sinaasappel-aardbei shake, en de mannen onder het genot van een ijskoude Corona, uitkeken hoe de Spaanse Soleil langzaamaan zakt en het prachtige Puerto Banus voor enkele uren laat slapengaan.

Linsey Oers, Veldhoven

Van Kolibriemot en parasolmanagement

Toen ik 16 was, kan ik me nog goed de Zuid-Franse-Steekvlieg herinneren. Het beest maakte het geluid van een heuse helikopter en je hoorde hem al van ver aankomen. Dus, je was meer dan gewaarschuwd als je gestoken werd. Ik was mee als au-pair van een familie met 3 kinderen en ik was continue op de uitkijk als beschermvrouwe van, met name, de 2 jongste. Nu, ruim 20 jaar later, ben ik zelf moeder, en beschermvrouwe van een 4- en 8-jarige dochter en zoon. En ook dit jaar stond Frankrijk weer op het vakantiemenu. We genieten er altijd zo van en storten ons ieder jaar weer vrij onvoorbereid in een Frans vakantie avontuur. Het voornaamste voor ons is rust, met een hoofdletter ‘R’. Het liefst zitten we zo ver weg van de bewoonde wereld dat er geen gsm-bereik meer is. Dat is helaas ver te zoeken tegenwoordig, dus zijn we al gauw blij met een vrijstaand huis met veel privacy. Dat er dit jaar een zwembad en vaatwasser aan ontbrak mocht de pret zeker niet drukken. Uit voorzorg hadden we een opblaasbaar zwembadje meegenomen met een diameter van 1,5m (die in onze tuin thuis niet eens zou passen). Nu moest het wel lekker weer worden. En de afwas met de hand doen, met z’n tweetjes, was als vanouds ook dikke pret. Dus, kinderen blij, ouders blij. Iedereen blij.

Bij aankomst na een relatief korte autorit, 7,5 uur maar vanuit Amsterdam... mochten de kinderen de benen strekken en op avontuur. Papa en mama gingen de spulletjes uit de auto halen, althans, we deden een poging want nog voordat de koffers binnen stonden leek het alsof er paniek was: “maahaaammm je MOET NU komen” alsof er iets verschrikkelijks gebeurd was.... de ontdekkingsreis was al in volle vaart voor de kinderen, de vakantie was ECHT begonnen: de eerste hagedis die niet in een boek afgebeeld stond, maar echt over de eeuwenoude stenen omhoog kroop. Wow! Dat moest wel even heel intensief bestudeerd worden. Van uitpakken kwam die dag weinig meer, want vervolgens moest elke hagedis uitgebreid bewonderd worden. ‘s Avonds zaten we heerlijk op ons terras, met een glaasje wijn toen wij de kinderen riepen: “Tijmen en Bisou, jullie MOETEN NU KOMEN”. Tja, zo zie je niets, en zo zie je van alles en nog wat op vakantie: een helikopter van een ander soort als de Zuid-Franse: deze zoemde niet alleen langs je, maar bleef ook hangen in de lucht bij de geraniums die aan het hek hingen bij het terras. Waarachtig prachtig. We stonden allemaal te kijken wat dit voor schepsel was. Kennelijk niet zo brutaal als die stomme rotvliegen uit het Zuiden, maar het liet ons wel vol vragen. Wat hadden we nu eigenlijk gezien. Zou het nog terug komen?

En jawel, de volgende dag was ‘hij’ er weer, of was het een ‘zij’? Het was geen mooi ding: het was grijsbruin, en op zijn staart leek het net alsof er 2 grote witte ogen stonden, zijn neus was nog langer en dunner dan die van Pinokkio en hij stak hem met een enorme snelheid en precisie in elk bloempje die hij kon vinden. Wat een koddig gezicht. En knap, zo stil blijven hangen in de lucht om zijn nieuwsgierig neusje in het juiste gaatje te steken. We vonden dat het beest de naam ‘Kolibrie-mot” had verdiend, en we zouden thuis op het internet wel eens verder gaan zoeken wat het nu eigenlijk was dat ons zo fascineerde. Bijna dagelijks kregen we namelijk een schouwspel en al snel hadden we door dat ‘onze kolibrie-mot’ niet vijandige bedoelingen had. Hij maakte meer geluid dan nodig was zullen we maar zeggen. Hij was er gelukkig alleen op uit om de bloem te ‘steken’.

Terwijl papa met het eten bezig was, mochten de kinderen onder begeleiding en sturing van mama, elk een eigen kamer uitzoeken. De kleur van de sprei was van doorslaggevend belang. Met name onze jongste van 4 vond het maar al te spannend, en we hadden uit voorzorg veel knuffels en eigen spulletjes meegenomen zodat ze zich snel thuis zou voelen. Al snel werd het ook (nee je mag niet op) ‘MIJN’ kamer. Ondertussen had papa de pastasaus opgewarmd en gemengd met macaroni en een blik doperwtjes. Meegebracht “op z’n Hollandsch”. Papa en mama aten het braaf op. De kinderen durfden er zich niet aan te wagen en ging voor het ‘vakantie-toetje’: chips.

Moe van de reis vielen we die avond allemaal in slaap in ons Frans twijfelaartje en de volgende dag gingen we op naar Le Supermarché! Croissants, bbq-kooltjes en een ‘bidon’ wijn en de vakantie kon ook voor de grote mensen van start! ‘s Middags werd het badje opgeblazen (ja… mam had eraan gedacht om de voetpomp mee te nemen) en na vele emmers kou-hhh-houd water, deed papa er toch nog wat heet bij. Hij had het weer gemaakt bij de kids, ze konden lekker spelen in het water! Papa en mama onder de parasol met een glaasje Rivesaltes en de kinderen onder de parasol in het zwembadje. En af en toe moet papa opstaan als de zon weer een stukje verder was, om de parasols te verplaatsen. Want zon is wel lekker, maar zo’n 22-26 graden is voor ons het maximum. Dus kruipen we in de schaduw en nomineren we papa…. want papa is van het parasolmanagement!

Birgit Sep-Eeckman, Hoofddorp

FNO.60 Château - Voué

In de herfst van ons leven, gaan we op avontuur. Visvakantie! in Frankrijk. Frans dat is moeilijk. In onze jeugd kregen we wel wat Frans op school, maar om nu te zeggen dat we alles verstaan en kunnen benoemen. Geen nood, er zijn van die handige boekjes oftewel woordenboeken in handformaat en ook onze grijze hersencellen werden wonderbaarlijk actiever,en begonnen zich met de taal te bemoeien. Van alles kwam terug,dus geen nood. We komen er wel. De reis was hilarisch. We hebben nog nooit zoveel rotondes gezien als in Frankrijk. Bleek dat onze TomTom, bijgenaamd Catootje, de snelste route had uitgerekend.

Eigen schuld,maar zonder kleerscheuren, al draaiende kwamen we op de plaats van bestemming. Château-Voué. Alleen de naam al. Ons vakantiehuis lag in een dal omringd door verschillende meertjes, en 1 ervan was voor een week ons speelterrein. Want je kunt wel een hengel in het water gooien, maar je zult toch zelf ook het nodige moeten doen. De buurtschap heette Dédeling. 5 boerderijen en verder niets. De ontvangst was allervriendelijkst. Als welkomstcadeau een pot met zelfgemaakte jam van mirabellen, een streekproduct. Ons vakantiehuis was een houten chalet met veranda,3 meter van het viswater. De heren hebben nog nooit zo snel de auto uitgepakt, visspullen bij elkaar geraapt en gesprint om maar een goede stek te vinden. Het waren net 2 overjarige pubers, en de dames maar ruimen. Binnen 5 minuten was de eerste vangst al binnen. Een kleintje, maar ja, waar kleine zitten, zijn ook grote.

Het huisje was van alle gemakken voorzien. T.V. stereo, magnetron, afwasmachine, wasmachine, oven. Genoeg servies en glazen voor een week. Aan de buitenkant zag je niet dat er zoveel techniek binnen was. Met een kopje koffie op de veranda voelde ik mij als Mrs.Ingless, uit de tv-serie Het kleine huis op de prairie. Zoveel rust, zoveel natuur en dan de beesten. Hoogblonde dameskoetjes kwamen ons verwelkomen. Wilde eenden streken neer op het meertje en hielden een racewedstrijd. Een balkende ezel met een gans die geen meter van hem afweek. Het leek wel moeder en kind. Zwarte biggetjes die met een rotvaart de wei doorsjeesden. Geen hangbuikzwijntjes, maar echte biggen. We hebben Pa en Ma ook nog gezien. Die waren aardig uit de kluiten gewassen. We hebben een fantastische week gehad met prachtig weer.

De heren hebben hun hartje op kunnen halen, want ze hebben echt moeten werken om weer een karper binnen te halen. Allerlei soorten vis, maar het gevecht met de karpers was adembenemend. De omgeving is van een serene schoonheid. Heuvels, dalen, bossen, en de stilte. Het doet denken aan ons dorp Groesbeek. Alleen kon je in Frankrijk de auto's tellen als je van de berg kwam, om dan 12 km. verder je boodschappen te doen. Alleen een tractor hoorde je weleens.

Op vrijdag kregen we een zelfgebakken taart. Mirabellentaart,gebakken door de boerin, die er ook een opvoedkundig centrum bestiert. Zo leren kinderen uit de grote stad en gebroken gezinnen wat natuur, stilte en vooral dieren zijn en voorstellen. Zo zien ze waar de melk vandaan komt. Hoe de mais en aardappelen groeien, waar het fruit vandaan komt.

Ik weet nu wat het spreekwoord betekend: Leven als God in Frankrijk: Deze vakantie had ik een déja-vu. Mijn oma had een boerderij. Ik rook versgemaaid gras, de: agrarische luft: mest, de dieren. Ik was thuis. JE REVIENS, DANKZIJ TOPIC TRAVEL.

Familie de Haas, Groesbeek.

Spanje...

Zuid-Spanje om precies te zijn. Nerja, aan de Costa del Sol. Al een aantal jaren hebben we het erover. Nu gaan we er echt naar toe. Het mooiste huis voor deze vakantie vonden we op topictravel.nl.

Storm, mijn zoon, heeft zich al bijna een jaar verheugd op onze trip. Iedere dag kroop hij wel een keer tegen me aan met de vraag: “mama, zullen we nog even naar dat huis kijken, waar we met opa naar toe gaan?”

En we keken. Samen op de bank, de laptop half op mijn schoot, half op de zijne. Kop warme chocomel erbij. Een schaaltje pepernoten. Speculaas. De ‘Club van Sinterklaas’ schetterend op de achtergrond, want de Pakjespiet blijft favoriet. Later werden de pepernoten en speculaas een stuk kerstbrood met glühwein. Voor mama dan, Storm bleef volharden in de warme chocomel en wat oudbakken pepernoten. Nog later stond er een half afgeknabbelde paashaas naast ons op de bank en dronk mama er een café con leche bij. Wat een gezellige voorpret hadden we zo, mijn kind en ik.

En vandaag is het zover. We gaan! Eindelijk gaat mijn jochie naar het land van Sinterklaas en zijn Pakjespiet. De spanning is op zijn gezichtje te lezen. Stel je voor dat we de goedheiligman gewoon tegen komen? Het kan bést! Zijn tweelingzus, Sterre, kijkt vooral uit naar het privé-zwembad. “Dát is vet luxe, hè mama? En dan doe ik mijn nieuwe roze bikini aan, he?” Ja schat. Mama houdt niet van roze.

Het is vroeg opstaan geblazen om onze vlucht te halen. Gelukkig zijn we precies op tijd en kunnen we meteen aan boord. De kinderen kijken hun ogen uit op het vliegveld. Vonden ze vroeger de vrachtwagens en de stewardessen op de luchthaven veel interessanter dan de vliegtuigen, dat is nu wel anders! Met open monden kijken ze naar alle drukte om ons heen.

Onze huurauto van Sunny cars staat al klaar bij aankomst op het vliegveld van Malaga. Het is heerlijk weer. We maken een mooie tocht met de auto naar ‘ons’ huis voor de komende week. Als het huis eenmaal in zicht is, kijk ik vertederd achterom naar twee juichende, helblonde kinderkopjes. Als uit één mond klinkt het van de achterbank: “mama!!!!! Dit is echt precies zoals op de foto’s! ”

De bloemen staan in volle bloei, de zon schijnt en het zwembad nodigt uit tot een koele duik. De zwemkleding is gauw gevonden en Storm en Sterre liggen in no-time in het bad. Heerlijk!

Mijn vader en ik verkennen intussen het huis en verdelen de kamers. Wat een plaatje, dit huis, en wat is het compleet ingericht. Nadat we onze koffers hebben uitgepakt, strijken we met een inmiddels goed gekoeld glas witte wijn neer op het terras.

Het uitzicht op het stadje en de bergen is geweldig. Dit is vakantie!

We maken plannen voor de komende dagen. Nerja is onze uitvalsbasis. We willen ook graag een bezoek brengen aan Malaga. Verder staat Marbella op mijn verlanglijstje. Maar ja, ik kijk dan ook graag shownieuws. Mijn vader zou graag een bezoek brengen aan het Alhambra in Granada en de tweeling wil de rots van Gibraltar niet missen. Plannen genoeg. Met onze voeten op het koele gras plannen we eerst maar eens even wat we gaan eten vanavond.

De tweeling spettert intussen in ons privé-zwembad en voelt zich de koning te rijk. Zo af en toe gaan ze even op hun badlaken in de zon liggen. Even later duiken ze het water weer in om een paar tellen later hun opa nog maar eens even flink te knuffelen. Hij is hun Sinterklaas deze vakantie. Dankzij hem zijn we hier. Pakjespiet is al lang en breed vergeten.

De witte wijn en de zon maken me enigszins doezelig. Ik zeil even weg.

Even later word ik weer wakker. Spetters ???

Ineens zit ik rechtop. Volgens mijn wekker is het 02:37, 3 december 2009. De hagel en regen slaan tegen mijn dakraam. De tweeling trekt aan mijn arm. Sterre heeft in bed geplast en Storm heeft een glas water omgegooid. En mama? Zou er wat in hun schoentjes zitten? Zucht. Ik heb alles gedroomd….Dat dromen geen bedrog zijn weet ik. Want La Pastore, we komen eraan hoor! Tot in mei 2010!

Anna de Jong, Mantgum

St. Alban, Ardèche

Dit jaar gaan we al voor de 5e (!!) keer naar "ons" huis in St. Alban in de Ardèche. Nooit gedacht dat we zo vaak naar dezelfde plek zouden gaan, maar dit heeft alles. Klimaat, heerlijk huis, privé zwembad, prachtig uitzicht en een omgeving waar je nooit uitgekeken raakt. Met z'n tweetjes in de station volgeladen gaan we 's ochtends om 4 uur weg, 8 uur zijn we in Luxemburg, lekker goedkoop tabak en tanken. Koffie en benen strekken, daar gaan we weer. 11 uur in Dijon; dat schiet lekker op en het landschap is prachtig. Voorbij Lyon krijg ik de kriebels, we rijden langs de Rhône en in de verte zie ik de bergen, afslagen gaan we tellen en bij afslag 16 gaan we van de autoroute af. Een prachtige route langs Privas en de cols op weg naar Aubenas, het voelt al als thuiskomen. Ruoms, we zijn er bijna, kijk zeggen we daar heb je dat leuke winkeltje... en dat gezellige terras, richting St. Alban, een klein weggetje een berg op, en daar eindelijk is ons huis. De eigenaar met wie we inmiddels bevriend zijn geraakt heeft wijn en bloemen neer gezet. Ik schop mijn schoenen uit, heerlijk warme tegels van het terras en kijk... dat is de wilde kat die ik elk jaar voer. Monique roep ik en ze kijkt en kent me nog. 3 jongen heeft ze, gelijk maar bij de supermarché eten voor ze halen. Door de ramen van de slaapkamer zie ik de Roche Sampzon, dit jaar toch echt proberen om daar op te komen. 4 weken hebben we. Heerlijk!!

Een borrel naast het zwembad, de zon schijnt. Dan ga ik de koffers uitpakken. Voor de zekerheid ook wat warme kleding meegenomen, vorig jaar werd het nogal koud af en toe, heel ongewoon voor deze tijd van het jaar. Nu achteraf gezien was het niet nodig, wat een geweldig weer! Een keer een gigantische onweersbui. Pats, de stroom uit. Wat nu? Het heeft wel wat: 2 kaarsen en naar buiten kijken, wat een flitsen! Als het weer bedaard is kunnen we buiten de elektra weer aanzetten.

In de volgende vier weken hebben we een wandeling (goede schoenen en water mee) gemaakt door het imposante Bois de Paolive gemaakt, zijn we naar St. Marie de la Mer aan zee geweest, de Camarque bekeken (anti mug mee!!), en in La Beaume gegeten, waar de eigenaresse ons verwelkomt als oude gasten. Leuk! Chandolas, Ales, Les Vans, Joyeuze en de vele corges bekeken. Het is een prachtig puur en ruig landschap, het lijkt een compleet andere wereld. En ja....eindelijk.....we hebben een stafkaart gekocht en zien hoe we op de Roche Sampzon kunnen komen. Een smal weggetje met haarspeldbochten, waar je in de bocht 2 keer moet steken om deze te kunnen nemen. Stop ..... ik heb hoogtevrees, ik ga lopen van hieraf, rijd jij maar met de auto omhoog. Mijn man laat me uitstappen. Het is een hele klim, maar ik heb mijn voeten op de grond en dan is het minder eng! Boven gekomen een magistraal uitzicht, we proberen door de telelens van mijn camera dingen te herkennen, ongelooflijk hoe ver je zien kunt. Echt de moeite waard! Hoe is het mogelijk dat hier mensen wonen die elke dag die verschrikkelijke weg op en neer gaan... alle respect!

Zelfs boodschappen bij de supermaché doen is leuk! Bruin en uitgerust moeten we terug, echt met een brok in de keel. Volgend jaar toch weer. We gaan direct voorboeken! Thuisgekomen verwelkomen kat en hond ons. De eerste doet alsof we even boodschappen hebben gedaan en negeert ons, gelukkig toont de hond meer vreugde. Lekker de foto's bekijken en nagenieten, en als iemand zou zeggen pak je koffers maar niet uit, jullie mogen nog 4 weken, dan draaiden we direct weer om!

Diana Holst, Bussum

Altijd welkom

Al enkele jaren gaan wij naar dezelfde vakantiewoning in Frankrijk. Het ligt in een enigszins afgelegen dorpje in de Limousin in Frankrijk vlakbij Limoges, de porseleinen stad. Het dagelijkse Franse leven maak je daar dus echt mee. In het dorpje proef je het echte Frankrijk op het platteland, de dorpsezel balkt regelmatig door het dorpje heen om te laten horen dat hij er is. Door de jaren heen zijn we bekenden geworden bij de eigenaren van de vakantiewoning.

Laatst stonden we na een boeking bij Topic Travel weer eens op de stoep voor een paar weken heerlijk vakantie. Bij aankomst in het dorpje vroegen wij aan de vrouw van het stel waar haar man was, dit even puur uit belangstelling, en om te weten of alles nog goed gaat . De goede man was in het bos op zoek naar paddenstoelen, om later die dag als avondmaal op te gaan eten. Nadat we de auto hadden uitgeladen en weer een beetje waren bijgekomen van de toch wel flinke autorit naar de plaats van bestemming, zaten we rustig een boek te lezen in de keuken van het vakantiehuisje.

Plots werd er op de deur geklopt en wat zagen wij daar… de man en de vrouw stonden voor de deur om de opbrengst van de plukdag te tonen. De opbrengst was niet erg groot voor zo’n lange inspanning, maar wij mochten de grootste paddenstoel hebben en kregen gelijk de bereidwijze erbij voor het eet-klaar maken van deze eetbare paddenstoel; hoe deze op de allerbeste manier klaar te maken om te eten. Ons Frans is niet zo erg goed, zeg maar koolstenen Frans, maar dat is geen probleem. Met wat handen- en voetenwerk kom je er wel en begrijp je elkaar wel. Toch wel apart zo, om plots met een flinke paddenstoel in je handen te staan. Deze moest toch wel eetbaar zijn ondanks de borden met waarschuwingen in het dorp bij de plaatselijke apotheker om goed op te letten bij het eten van paddenstoelen, want er is soms maar een klein verschil in uiterlijk van eetbare en giftige paddenstoelen. De paddenstoel hebben wij die zelfde dag bereid en dus hebben voor het eerst een paddenstoel gegeten die wij normaal gesproken nooit zouden durven eten.

Dit verhaal toont toch wel de vriendelijkheid van de eigenaar en wij komen zeker nogmaals terug bij deze verhuurders.

Familie van der Meer, Nootdorp

Kroatië

Kroatië, geweldig leuk land moet je echt eens heen gaan. En ik zal je nu vertellen waarom.

Daar staat, dit is echt waar, een amfitheater in Pula, en er zijn superleuke vakantiehuisjes. Er is superlekker kruh (brood). Hou je van Italië en Frankrijk dan is dat goed nieuws want Kroatië is een mengelmoes daarvan. Bij de zee zijn allemaal leuke dingen zoals meega glijbanen, heel grote opblaas dingen in zee en waterfietsen met een glijbaan er op. Je kan er ook prima snorkelen, je keek naar beneden en je zag vissen. Je kon naar Brijuni varen en er op safari. Maar voordat je op safari ging kon je eerst nog even naar het museum van Josip Broz Tito, het eiland was namelijk van hem. Hij bewaarde daar de dieren die hij kreeg. Je ging in een ”superleuk” treintje en er waren zebra’s, olifanten geiten en kleine pony’s en als klap op de vuurpijl ezels. En allemaal achter de tralies. Leuk hè?

Alles was leuk in Kroatië. En het was vooral grappig als je langs een ijswinkel liep. Want dan riep de verkoper “ijsie lekker ijsie”. Als je dan terug riep “nee dank u”, keek hij je aan; wat zeg je? De mensen in Kroatië zijn super aardig en nooit ongeduldig. Wist je dat Istrië (dat is een provincie van Kroatië) van Venetië is geweest? Ze betalen in Kroatië met kuna en lipa. Als je de prijs van een kettinkje ziet, 20 kuna, dan denk je waarschijnlijk wat een afzetters, maar dat is niet zo want 1 kuna is 14 cent.

Als je verder het binnenland in gaat heb je bergen. Dat vind ik wel gaaf want maar 100 kilometer verderop ligt de zee. Van Kroatië krijg je nooit genoeg, overal leuke restaurantjes, aardige mensen, leuke winkeltjes, en elke dag superwarm. Er zijn ook veel paarden, en paarden zijn mijn lievelingsdieren. We hadden helaas geen tijd om te rijden want er waren erg veel andere leuke dingen te doen. Als je van leuke stadjes houdt is Kroatië ook geweldig, want het is nooit druk in de stadjes.

Dit was mijn verhaal over Kroatië. En oh ja ik had de meest leuke vakantie dankzij Topic Travel! Topic Travel bedankt!

Eveline den Hollander (11 jaar), Voorschoten

Wat zit er in het zwembad?

Vanmorgen werd ik wakker met een vreemd blij gevoel in mijn buik. Terwijl ik langzaam wakker werd, wist ik het ineens…

Vandaag gaan we op vakantie naar Spanje! Jippie!

Eindelijk mochten we vertrekken naar het vliegveld. Mijn broertje was erg druk, hij is bang om te vliegen. Onderweg in het vliegtuig riep de piloot om dat we onze riemen vast moesten maken want er was slecht weer op komst. Mijn broertje zat naast mij te trillen van angst. En toen gebeurde het… Het vliegtuig begon te beven en te trillen en het leek of we in een hele spannende achtbaan zaten, het vliegtuig zakte af en toen ineens een heel stuk naar beneden. We keken uit het raampje en zagen de vleugel heftig trillen. Mijn broertje begon te gillen, “de vleugel breekt bijna af” schreeuwde hij. Nu begon ik toch ook een beetje bang te worden en vlug probeerde ik me te herinneren wat de stewardess had verteld toen we opstegen. Plotseling was het slechte weer voorbij en vlogen we rustig verder, ik haalde opgelucht adem en mijn broertje zat nog wat na te snikken naast me.

Aangekomen op het vliegveld in Spanje haalde onze vader, die met de auto gegaan was, ons op om naar ons vakantie huis te gaan. De foto’s van ons huis zagen er mooi uit met een eigen zwembad bij het huis. Ik had er veel zin in. Mijn vader zei dat het allemaal erg tegenviel, dat het een heel oud vervallen huis was en dat er geen water in het zwembad zat. Teleurgesteld gingen we in de auto zitten op weg naar ons vervallen huis. Het was al donker toen we eindelijk bij ons vakantiehuis aankwamen. Gelukkig zag ik meteen dat mijn vader ons had zitten plagen en dat het een mooi huis was met een mooi zwembad met water erin. Mijn broertje en ik liepen om het zwembad heen om het kijken. Vanuit mijn ooghoek zag ik iets bewegen in het zwembad, het leek wel een… Nee dat kan niet dacht ik, het zal wel komen omdat ik moe ben en omdat het donker is. Nu maar eerst lekker slapen en morgen zien we verder!

De volgende morgen stond ik vroeg op. Ik was het bewegende wezen of voorwerp allang vergeten. Mijn broertje en ik wilden meteen gaan zwemmen maar we moesten weer eerst ingesmeerd worden. We pakten onze duikbrillen en doken in het water en… zag ik nou weer iets bewegen? Nee dat was verbeelding of was het slecht zichtbaar? Dat tweede bleek waar want 3 minuten later merkte mijn broertje het ook op. We zwommen dichterbij en wat zagen we? Een haai! Hij was niet groot maar lag doodstil. Mijn broertje en ik verwachtten elk moment dat hij aan zou vallen. We renden het zwembad uit en overlegden. Zouden we het zeggen tegen mam en pap? Nee dan mochten we niet meer terug het zwembad in. En dat die haai zo doodstil had gelegen, daar hadden we het meest over. We waagden het erop en gingen het zwembad weer in… We vonden de haai snel terug en hij lag nog steeds roerloos op de bodem. Ik wilde dichterbij maar toen ging ik te snel en mijn hand drukt tegen de haai waar vervolgens bubbels uit kwamen. Mijn broertje en ik keken elkaar aan en er krulde een glimlach om onze monden. Pap wilde ons laten schrikken en had een speelgoed haai van mijn broertje in het zwembad gelegd!

Frank Ulrich (12 Jaar), Nieuwerkerk aan den IJssel

Vakantieverhaal Milou Douwes 2009

Wij zijn op vakantie geweest naar Frankrijk, in het plaatsje Groffliers. Ik haalde er vaak het brood, en wat ik moest bestellen is: een pain de la campagne, dat was bruin brood. En twee en een half baguette, dat is stokbrood. Af en toe nam ik nog een chocobroodje mee, die waren heel lekker! Daar droomde ik bijna weg van…

Nadat we hadden gegeten ging ik met papa en opa naar een pretpark, en dat pretpark heette Bagatelle. Dat was heel leuk! We gingen eerst in de achtbaan, en toen ik eruit kwam zag ik dat er 10 cent in het karretje lag! Daarna ging ik in de raft, een soort piranha. We zijn daar in bijna alle attracties geweest, dat was wel gezellig!

Ook zijn we natuurlijk met goed weer naar zee geweest. Daar ging ik met papa garnalen vangen, met ons nieuwe netje. We hadden erg veel garnalen, zoals gepland, maar we hadden ook wat vissen gevangen. Grote maar ook kleine vissen. Op zee ging ik ook met mijn opblaaskrokodil het water op. Het waren de goeie golven!

We zijn ook naar een aquarium geweest het heette Nausicaa. Daar hadden ze mooie vissen maar ook andere dieren zoals kwallen en krabben, ze hadden er van alles! Ook een 4D film die was wel grappig.

Toen we weer aankwamen op het vakantiepark was het weer niet zo goed, en even later begon hel al te regenen. Normaal hadden we er goed weer behalve de laatste 2 dagen. Dat maakte mij niet zo veel uit dan ga ik wel naar binnen, ik kan ook binnen spelen. Toch heeft het die laatste dagen wel heel hard geregend, want ik moest een fles naar de prullenbak brengen, en daarna was ik echt heel nat!
Gelukkig was dat de andere dagen niet!… heb ik geluk!
Ik heb een hele fijne vakantie gehad en hopelijk blijft dat elk jaar zo!

Milou Douwes (9 jaar), Deurne

Vakantie in Frankrijk

We zijn dit jaar op vakantie geweest naar Frankrijk. We zaten vlakbij Chinon. En we keken uit op het kasteel van Chinon waar we ook zijn geweest. Dat was heel leuk want we hadden een huisje met heel veel vlinders in de tuin en een eigen zwembad erbij. Daar konden we lekker in zwemmen met onze luchtbedden, grote banden en ik kon snorkelen met mijn snorkelset. Gelukkig hadden we mooi weer want het water was niet verwarmd. We waren met opa en oma en papa en mama en mijn broertje in een mooi huis met heel veel trappen.
Het was eigenlijk een klein kasteeltje want er zat een torenkamertje in. Bij ons kasteeltje lag een grote tuin en papa is er wezen wijnproeven want dat kon je daar ook doen. Hij heeft toen een doos met zes flessen wijn gekocht. Wij speelden verstoppertje in de wijngaarden die daar waren, want je kon je daar goed verstoppen in het grote veld. Er zat ook een Koninginnepage (dat is een bijzondere vlinder) in de tuin en daar maakte ik ook foto’s van. Mijn broertje en ik zijn echte vlinderfans.

We zaten in het Loire gebied. Dat is heel mooi want er staan veel kastelen. Vorig jaar zaten we hier ook. Ik heb mooie foto’s gemaakt en ze zijn heel goed gelukt. We zijn naar Villandry en Saumur en andere mooie kastelen geweest. We zijn ook naar het kasteel Azay le rideau geweest. Dat was een leuk kasteel want er was een mooie vijver met veel vissen. Er zat daar ook een kikker.

We zijn naar Ussé geweest, want dat is het kasteel van Doornroosje. Er waren poppen die het verhaal van Doornroosje lieten zien. Dat zag er heel mooi uit. We hebben ook marktjes in allerlei plaatsjes bezocht. Daar heeft mijn broertje een sneeuwbol gekocht. Daarin stond het kasteel van Chinon en het kasteel Chenonceau. Daar zijn we ook geweest. Ook heeft hij een knuffelpoes op een kussentje gekocht. Hij had ook veel interesse in de grote ballen die daar hingen maar die kreeg hij niet. Die kostten € 8,-! Hij had toch al zoveel gekocht! En 1½ week later toen we weer thuis waren zagen we dezelfde bal bij een speelgoedzaak voor € 2,-!

Er zijn ook supermarkten die supergroot waren zoals de Super U, Le Clerc, Hypermarché en de Intermarché. Daar kon je ook kleding en speelgoed kopen. Je kon er zelfs ontbijten, lunchen en dineren! Er was natuurlijk ook een gezellig café met een terrasje bij de supermarkten.

Al met al was het een heerlijke vakantie: veel buiten eten, buitenspelen en lekker zwemmen. Een zwembad in je tuin dat hebben we thuis niet voor onszelf. Maar aan alles komt een eind. Na bijna 2 weken verlieten we het Franse land voor de reis naar Nederland. Ik hoop dat we volgend jaar weer een mooi huisje huren, als het kan met eigen zwembad.

Lisanne Overduin, Nieuwerkerk a/d IJssel

Vakantie 2009: Lacanau – Océan, Frankrijk, park: Atlantic Green

Toen de zomervakantie begon zouden wij eerst niet op vakantie gaan. Tot zaterdag 5 juli, toen vonden papa en mama een huisje op internet. Ze boekten al voor de week erna! Op maandag 7 juli zouden we te horen krijgen of het definitief door zou gaan. En ja, op maandag werden we gebeld dat het door ging!
...Maar dat betekende ook dat we maar vier dagen hadden om alles gereed te maken voor de vakantie!

Omdat de plek van bestemming minder ver was dan voorgaande jaren zouden we aan het begin van de avond vertrekken. We hebben dan alle tijd om op tijd bij de villa aan te komen. We waren rond 10:00 op de plek van bestemming, terwijl we officieel pas om 16:00 in de villa kunnen. Nadat mijn vader had gebeld, zeiden ze dat ze hun best zouden doen om ons eerder in de villa te laten. Om de tijd vol te maken reden we wat rond en stopten bij een marktje om daar een badpak voor mamma te halen, die was ze in alle haast vergeten, en waarvoor hebben we anders een villa met zwembad? Daarna een patatje gehaald voor de jongens. Vervolgens gingen we op zoek naar een supermarkt, want we moesten nog eten voor die avond halen en alle andere basis dingen. Toen we klaar waren met boodschappen doen kreeg papa een telefoontje dat we in het huisje konden! De sleutel moesten we halen bij de receptie.

Eerste indruk: Totaal anders dan voorgaande vakanties! Allereerst zit deze villa in een park en er zit een golfbaan bij! Jammer: Voor internet verbinding moet je naar de receptie lopen, gelukkig staan daar tafeltjes met stoelen en zelfs nog een zwembad. Naast heel veel dagen relaxen zwemmen en zonnen, helaas was de zon er niet altijd; we hebben ook flinke bliksem meegemaakt, konden we ook golfen. Dit deden we dan ook om de paar dagen en anders gingen we ergens naartoe.

Zoals die keer dat we naar Bordeaux gingen. Toevallig was er ook markt, dus naast heel veel winkeltjes en kraampjes te hebben bekeken, kwamen we thuis met een keramisch mes, hakken voor mij, en een megabal, die helaas binnen een dag kapot ging doordat die tegen de prikstruiken kwam en er een ballon in zat die knapte. Ook zijn we mega lang in een soort media markt geweest, erg leuk. Het was allemaal zo leuk dat we er een volle dag waren!

We zijn ook we naar een soort survival centrum geweest. De jongens gingen direct klimmen, terwijl de meiden na even toekijken ook mee deden. We hebben veel lol gehad en zijn er wel vier uur geweest! Om de dag spectaculair af te sluiten reed pappa naar Cap Ferret. Hier komen de golven van alle kanten en vaak met meerderen tegelijk! Na zo’n uitputtende dag waren we wel moe hoor! Na een paar dagen in het huisje en een paar keer boodschappen doen kwam een vriend van mijn vader een paar dagen logeren. Een dag later kwamen mijn oom en tante. Zij bleven tot het einde van de vakantie.

Met hen zijn we een paar keer naar het dorpje van Lacanau geweest. Ze hadden hier en daar wat souvenirwinkels, surfshops, cafeetjes en een wit winkeltje! Alle kleding daar is van wit katoen. Ik zelf ben daardoor nu een wit topje rijker, mijn zusje een witte jurk en mijn vader een blouse. Aan het einde van de winkelstraat is het strand. Ook hier, net als bij Cap Ferret, geven ze aan dat de golven extreem gevaarlijk kunnen zijn. Toen kreeg ik een griepje, dat ging met vervelende hoest en verkoudheid gepaard. Ik deed het rustig aan want de volgende dag was ik jarig (4 augustus). Gelukkig ging het beter en had ik toch nog een fijne verjaardag.

Een paar dagen later gingen we naar het meer van Lacanau. Tegenover het meer was een potterie, omdat ik per se wilde zwemmen en daarna niet zo lekker was, wilde ik niet mee naar de potterie. Toen ze terugkwamen nam pappa pizza’s mee, die we op een strandje opaten. Daarna hadden we nog een dag in het huisje en toen moesten we alweer weg! Bij het inpakken wilde mijn moeder dat niemand hielp, dus was het een erg relaxte laatste dag voor mij, maar ook voor de anderen.

Ik heb een fijne vakantie gehad en heb erg genoten. Vooral de temperatuur vind ik hier aangenamer dan in de Côte d’Azur, waar we eigenlijk altijd heen gingen. Ik vind het alleen erg jammer dat het hier ook kan bliksemen...
De terugweg verliep rustig en we waren rond middernacht thuis.
Zo...ik kan er weer een jaar tegenaan! Nu nog alles opruimen...

Vera Bonset, Oud - Beijerland

Spanje

Deze meivakantie zijn papa, mama, Tije en ik naar Spanje geweest. We gingen met het vliegtuig, dat uit Brussel vertrok. We zijn er met de trein heengegaan. Uiteindelijk zijn we in Brussel aangekomen, maar… ons vliegtuig stond niet op het vertrekbord. En toen we op de vliegtickets keken stond er niet Brussel airport, maar Brussel Charleroi airport. Konden we dus weer met de trein. Maar papa keek iets te lang naar het vertrekbord. Toen waren wij al ingestapt. Dus ging de trein met ons drieën erin weg. Mama riep: ‘Brussel Zuid!’ naar papa, en daar zijn we later ook uitgestapt. En nu maar wachten tot papa aankwam. Een hele tijd later kwam hij naar beneden vanaf het perron. Maar als we met de trein gingen haalden we het vliegtuig niet, dus gingen we met de taxi. We haalden het vliegtuig net, we konden gelijk doorlopen. Even later zaten we dan eindelijk in het vliegtuig. Gelukkig dat we het hadden gehaald, want het huis was super!

Het zwembad was heel groot en daar hebben we heel vaak gezwommen. Ook het dakterras was heel leuk. Daar heb ik heel vaak zitten lezen in het zonnetje. En in de schuur was bijna alles! Ik heb vooral de zwemflippers vaak gebruikt. We aten bijna elke middag gazpacho en broodjes met Spaanse aïoli.
We zijn vaak naar Moraira gelopen. Er zijn daar allemaal verschillende stranden en een mooi kasteel. Alle sinaasappels daar zijn heerlijk! Vorig jaar waren we ook in Spanje in Calpe, ook in een huis van Topic Travel. Mijn broertje en ik wilden weer naar dat zelfde huis, maar dit huis was minstens zo leuk.

We zijn ook weer in Calpe geweest, op dezelfde plek als het jaar daarvoor. We hebben ook de rots van Calpe beklommen, en de meeuwen kwamen daar heel dichtbij! In Moraira hebben we ook een mooie wandeling gemaakt naar een grot en een oude toren. In de grot zagen we een slangenhuid.

De terugreis is gelukkig wel goed gegaan. Het was een hele leuke vakantie en ik hoop dat we volgend jaar weer naar Spanje gaan!

Sven Neuteboom (11 jaar), Amersfoort