Topic Travel Vakantie Verhalenwedstrijd 2009

In het najaar van 2008 vond de vorige vakantieverhalenwedstrijd plaats. De jury heeft zich hier over gebogen. Hieronder vindt u de 5 winnende verhalen en de winnaar van de kinderwedstrijd. Om alvast in de vakantiestemming te komen!

Volwassenen (Seizoen  2008):

Kinderen (Seizoen  2008):

Lees ook de verhalen van het seizoen 2011.
Lees ook de verhalen van het seizoen 2010.
Lees ook de verhalen van het seizoen 2009.
Lees ook de verhalen van het seizoen 2007.

Onze vakantie in juni 2008: de rust die wij zo nodig hadden

Vooraf aan de zo nodige vakantie:
....Weer zwanger...., vol ongeloof, lachen en huilen kijk ik naar de zwangerschapsstick. Een beetje te snel weer zwanger en nog niet de bedoeling. Maar stiekem toch heel blij. De eerste zwangerschap is rot verlopen met als eindresultaat een heerlijk mannetje maar het duurde zo lang voordat we weer rust hadden gevonden in het gezinnetje.

En dan weer een zwangerschap.. in de 2e zwangerschap bijna mijn huwelijk voorbij. Ik ben zo mezelf niet. De hormonen maken me gemeen. Dat ik mezelf niet ben en niet kan zijn, maakt me gemeen, dat ik zowat alle kwalen heb die je maar kan krijgen maakt me gemeen. Dat mijn man mij geen tijd kan geven en aandacht aan mij kan besteden omdat hij zijn eigen bedrijf aan het opstarten is maakt me gemeen. Op dat moment zie ik het niet zo, ik denk dat alles aan anderen ligt. Ik hou heel veel van mijn man maar hij doet me veel pijn en dat hij er niet is voor mij, maakt mij nog gemener.

Dan eindelijk het 2e kindje, een heerlijk vrouwtje, zo lief en hou er gelijk zielsveel van. Na een maand voel ik me beter dan de tien maanden er voor. Maar ik wil iets positiefs voor mijn gezin, een soort van opnieuw beginnen, lekker met elkaar zijn en weer rust vinden met mijn man. Mijn man heeft het iets rustiger met het bedrijf dus kan weg als hij wil, Ik heb nog zwangerschapsverlof dus we kunnen gaan wanneer we willen. Gelijk op zoek naar een huisje om over een paar weken te vertrekken. Ooh wat wil ik graag weg. Besloten om met de kinderen met de auto te gaan. Maar dan niet meer dan 1000 km om het in een dag te kunnen rijden. Op de kaart gekeken waar wij uitkomen. In Frankrijk: de Bourgogne, lijkt me ideaal, mooie omgeving veel te zien en te doen, lekkere wijnen proeven en kopen en heerlijk eten. Dus op zoek via internet naar een huisje. Wat willen we? Nou, in ieder geval rust, een mooie omgeving, een veilige tuin om in te spelen voor het kleine mannetje en op rijdbare afstand de inkopen kunnen doen. In het huisje zelf moeten een vaatwasser en een wasmachine zitten. Ik ga toch echt niet zelf voor 2 weken met de hand wassen. Via Topic Travel een huis gevonden in la Frette dat aan alles voldoet. Oh wat heb ik een zin!

De vakantie:
Lekker weg. We komen aan in een gehucht, het huisje staat aan de rand en ligt helemaal vrij. De Nederlandse beheerder laat ons het huis zien, het voldoet aan alle wensen en is mooier dan verwacht! ‘s Morgens haalt mijn man stokbrood op de fiets bij de plaatselijke kroeg in het dorpje. Is er geen stokbrood dan bakken we zelf warme bollen in de oven.

We genieten van het uitzicht op de landerijen vanaf het terras en de stilte om ons heen. Af en toe in de verte is een koeienbel te horen. Iedere morgen gaan we na het ontbijt naar het meertje aan het einde van ons landje, de visjes broodrestjes geven. Onze 2 jarige geniet volop. De kleine meid ook mee en lekker met zijn viertjes aandacht voor elkaar. Uren kunnen we op deze manier spelen bij het vismeer. Ondanks het slechte weer in de eerste week van de vakantie, toch heerlijk gerust. Soms is een grote stapel stripboeken zoals die in het huisje aanwezig was heerlijk, en net wat je nodig hebt, en laat je de eigen meegebrachte boeken nog even liggen.

Als het weer heel slecht is gaan we op pad om de omgeving te bekijken, cultuur op te doen en wijn te proeven voor een paar flesjes wijn voor thuis. De eerste week is het weer erg slecht, wat resulteert in 9 dozen Bourgondische wijnen om mee naar huis te nemen. Gekocht in de diverse wijngebieden bij verschillende wijnboeren, allen op maximaal een uur rijden van la Frette. De kinderen zijn vreselijk lief en vinden alles leuk en best wat we doen. Als het mooi weer is geniet de oudste met waterspelen in het meegebrachte opblaasbadje. En genieten wij van de rust, de stilte en de zon in de tuin.

Wel gevaarlijk in Frankrijk; het heerlijke stokbrood, de lekkere kazen en de fruitige wijnen! Ik probeer weer eens te gaan joggen. Wel veel enge erf-waak-honden bij dit soort boerderijen in die buurt, maar na het vinden van een heerlijk groen bebost rondje zonder te veel boerenerven,om de dag een rondje gesjokt. Een vakantie met veel rust en heerlijk veel aandacht en genieten voor de kinderen. Ook weer eens samen rust en tijd voor elkaar. Ik vind mijn man weer vreselijk lief. Hoe fijn om weer eens echt tijd voor elkaar te hebben zonder dat je iets moet en de druk van het gewone leven thuis voelt. De twee weken gaan veel te snel, voordat je het weet is het voorbij.

Als we wegrijden bij het huisje om terug naar huis te gaan pink ik meerdere tranen weg. Dag huisje, dag omgeving, jammer dat ik je weer moet verlaten om terug gaan naar het echte leven. Soms zou je altijd zo willen leven als op vakantie maar ja dan zou het niet meer zo genieten zijn. En daarom zijn vakanties zo speciaal, even weg van het drukke echte leven en tijdelijk een sprookje beleven.

De vakantie was heerlijk, voor u (om te lezen) misschien een beetje saai. Maar ik heb er mijn leven en mijn huwelijk er door teruggevonden. Wij waren er aan toe. Het is een van de fijnste -, niet de mooiste, niet de meest bijzondere, niet de beste - , maar een van de fijnste vakanties ooit!

We zijn nog niet eens een maand terug en mijn man zegt: zullen we in september weer een paar weekjes weg? En ik krijg per e-mail een link van hem naar een huisje dat via Topic Travel is te boeken in de Loire-streek in Frankrijk. Door omstandigheden weten we nog niet of we weg kunnen en kunnen boeken, maar als dat wel zo is zijn wij weer weg! Heerlijk een saaie vakantie om van de rust te genieten, met veel aandacht en liefde voor elkaar en de kinderen!

Tessa Ekelmans, Wormer

Vakantie 2008

In 2002 zijn we voor het eerst in Tsjechië en vanaf de eerste minuut zijn we ontzettend gecharmeerd van de sfeer, de natuur en de eenvoud van dit land.
Ieder jaar kiezen we een andere locatie, want we willen dit land leren kennen. Het heeft enorm veel te bieden op het gebied van cultuur en natuurschoon. De mensen zijn vriendelijk en behulpzaam als wij wat vragen in ons beste Engels of Duits. Met handen en voeten, gezichtsuitdrukkingen en gebaren krijgen we altijd een antwoord.

We huren een huis met een zwembad, omdat het in Tsjechië heel mooi weer kan zijn in de periode van onze vakantie. Al die jaren is het tijdens onze vakantie ongeveer 30 graden geweest. We gaan er ook deze vakantie automatisch vanuit dat het lekker warm zal zijn, maar het pakt heel anders uit dit keer.

De thermometer geeft 12 graden aan en wij zitten in ons fantastische vakantieverblijf met zwembad naar buiten te kijken, terwijl de houtkachel brandt. Een dik vest, spijkerbroek en sokken zijn kledingstukken die wij in Tsjechië nog nooit gedragen hebben. Gelukkig hebben we een zeer goed ingericht huis, van alle gemakken voorzien.

Als we de eerste avond, rillend van de kou, op het balkon staan en het fantastische uitzicht (van ongeveer 30 kilometer) met een verrekijker bewonderen, zien we hertjes uit het bos komen. We voelen ons heel bevoorrecht dat we dit mogen en kunnen zien. Enorme roofvogels spreiden hun vleugels en zweven door de lucht. Wij volgen ze en genieten van dit schouwspel. Als de zon is onder gegaan, sluiten we de deur en zitten bij de kachel, die een heerlijke warmte verspreidt. We kijken naar het vuur en lachen naar elkaar. Zo hadden we onze eerste avond niet voorgesteld!

Onze zwemkleding ligt, samen met een stapel badlakens, klaar en als we de volgende morgen hoopvol naar buiten kijken, weten we dat ze blijven liggen. Het is nog steeds erg koud. De wind waait om het huis en de wolken stapelen zich op. Regelmatig zien we de regen van ver komen en we weten: vandaag gaat het regenen en de temperatuur blijft laag. Als we op het balkon staan, voelen we de scherpe wind in ons gezicht.

We maken plannen om de omgeving te verkennen. We weten dat we prachtige routes kunnen rijden. In de auto is het lekker warm en met een rustig muziekje op de achtergrond rijden we door de prachtige omgeving. We stoppen zo nu en dan om een kopje koffie te drinken en foto’s te maken.

Overdag gaan we stadjes bezoeken, monumentale panden bekijken, in kastelen rond wandelen, tussen de buien door een tijdje in de natuur lopen en in één van de vele restaurantjes eten. ’s Avonds lezen we in een gemakkelijke stoel bij de houtkachel een goed boek en we worden ons bewust van een heel speciaal vakantiegevoel. Na een paar dagen vragen we ons niet meer af of het goed weer gaat worden. We staan er eigenlijk niet eens meer zo bij stil. De rust doet ons goed. We ontspannen en relaxen. We beseffen dat we deze week geen warmte van de zon hebben, niet buiten kunnen zitten in die heerlijke tuin, niet kunnen zwemmen in dat prachtige zwembad, geen barbecue kunnen aansteken, maar we realiseren ons toch, dat we heel intens genieten van dit prachtige huis in dit fantastische land. Zo gaat onze eerste vakantieweek voorbij.

Na een week is het plotseling warm, schijnt de zon volop en kunnen we buiten zitten, eten, lezen en de barbecue gebruiken. Het water in het zwembad is nog wel koud, maar we wagen het toch om erin te gaan. Het voelt goed. Nu is iedere dag is een feest, omdat de zon schijnt. De temperatuur loopt op tot 30 graden.

We komen ’s morgens uit bed en zijn de hele dag buiten. We lezen, zwemmen, luisteren naar muziek en genieten van iedere minuut. Regelmatig gaan we wandelen, genieten van de omgeving en kijken naar de typische huizen in de dorpjes. We zien iedere avond de zonsondergang en de hertjes die het bos uitkomen. We zijn onder de indruk, iedere avond opnieuw.

Voor we het weten zijn onze twee vakantieweken voorbij. We hebben een heerlijke tijd gehad in Tsjechië. We zijn een ervaring rijker. Wij hebben voor de eerste keer in een zomervakantie ervaren, dat het niet altijd warm weer hoeft te zijn om mooie dingen te zien en te beleven. We hebben deze vakantie geleerd: ook al is het wat minder warm, soms zelfs koud, genieten kan je zeker!

Marja Bijmans, Geldrop

Frankrijk: écht wel spannend!

Mei 2008, eindelijk is het zover; de aftelkalender is op! Deze nacht gaat het gebeuren, de auto is geladen, kussens en slaapzakken van de jongens (7 en 3 jaar) gaan er in en heel vroeg als het nog donker is gaan we weg. Eerst een weekje naar de Loire en aansluitend een weekje Haute-Saone. De vakantie begint in een tot huis verbouwde wijnschuur in La Tour St.-Gelin, mooi oud, veel spleten en kieren voor hagedissen. Behalve hagedissen en andere kleine dierenvrienden had dit huis ook een aspect wat op kleine jongens een magische aantrekkingskracht uitoefende: Een GROT !! Althans zo ervaren zij het. In de hoek van de woonkamer/keuken ligt een groot luik en er komt koude lucht langs de randen. Het gevolg is gemakkelijk te raden: "Wat is dat mama? Waarom ligt dat luik daar? Waarom komt er lucht uit? Wat zit er in? enz. enz."

Het grote moment is daar: het luik gaat open! Een groot, donker en diep gat gaapt ons tegemoet. Er staat een ladder in en na enig zoeken werpt een schakelaar licht in de duisternis. Het is een grote wijnkelder die niet meer als zodanig in gebruik is. Ondanks dat de jongens de afdaling reuze spannend vinden gaan we natuurlijk naar beneden en als een echte onderzoeker wil de oudste zijn zaklantaarn mee nemen. Alle scheuren en hoeken moeten goed worden bekeken. In een uitgehakt zijkamertje liggen nog een paar oude flessen. Wouw zeggen de jongens, die zijn zoooooooo oud dat er zelfs paddenstoelen op groeien! Commentaar: "die zijn vast niet lekker…." Later in de week gaan alle (grote én kleine) mannen nog een keertje op "expeditie". Ze laten een van de grond opgeraapte steen vallen, in de keuken klinkt dat alsof er wat instort. Mama schrikt zicht een hoedje en de jongens daar onder de grond maar giechelen en ginnegappen dat het zo'n goede grap is.

Verder staan er in de Loire-streek natuurlijk heel erg veel kastelen. Volgens de jongens is een kasteel pas een écht kasteel als er een gracht omheen ligt, er kantelen op de torens staan, smalle wenteltrappen zijn, kanonnen staan en diepe kerkers. Gelukkig zijn dit soort kastelen ruim vertegenwoordigd in de Loire-streek. Er was die week erg veel regen gevallen dus met het water rond de kastelen zat het ook wel goed.

Na een week verhuizen we naar La Basse-Vaivre. Eerste vraag van de jongens nadat de spullen uit de auto zijn gehaald: “Is hier ook zo'n grot?” Helaas bleek dat niet zo te zijn, maar wel een donkere kelder met een smalle stenen trap die (met een beetje fantasie) ook voor "grot" door kon gaan. Toen konden we nog niet vermoeden dat ook deze kelder een geheime bewoner had. Kennelijk heeft een slang overwinterd in een van de hoeken van de kelder. Op de bovenste plank, dicht bij de leidingen van de verwarmingsketel was kennelijk een lekker plekje. Toen de slang ontdekt werd ging hij er als een haas vandoor. Een oude huid, achtergebleven nadat de slang uit zijn oude velletje was gestapt, was een onomstotelijk bewijs dat we ons niet vergist hadden.

Ook de tuin met aangrenzend stukje bos staat garant voor veel speelplezier. Ook daarin bleek heel wat te ontdekken. Tijdens het slepen met takken deden ze achterin weer een nieuwe ontdekking. Zoals bij veel oude schuren staan er vaak één of meer autowrakken. De vervallen schuur van buurman bleek geen uitzondering. Een klein rijtje auto’s, compleet verwoekert stond daar al jaren weg te roesten. Dit gegeven is al genoeg om de fantasie van de jongens aan het werk te zetten. Daar bovenop kwam dat we langs een smal weggetje naar een naburig dorpje een karkas van een oude bus zagen staan. Het was meteen duidelijk waar ooit het stuur heeft gezeten want beide jongens verdrongen zich om “de bus te besturen”. Dat was zeker spannend omdat van de bodem niet meer over was dan wat dunne, zeer roestige balkjes. Gelukkig zijn we er letterlijk zonder kleerscheuren vanaf gekomen!

Voor onze jongens was de eerste keer naar Frankrijk meer dan geslaagd. Zo goed zelfs dat de vraag bij thuiskomst was, wanneer gaan we weer? Dus Frankrijk: een reuze spannend “ontdekkings” land. Nu maar hopen dat een volgend verblijf in La France ook zo aan de verwachting voldoet!

M. Van der Star, Hillegom

Rode Snoepjes

Dit verhaal begint eigenlijk 4 jaar geleden al, toen mijn man en ik een hoop voorpret hadden tijdens onze vakantie in de Dordogne. Ik lag met mijn 7 maanden zwangere buik aan het zwembad op het ligbed naar mijn zoontje van 4 te kijken die dolle pret had met een emmertje en wat water. We bedachten dat als het een meisje zou worden, dat ZIJ een hele mooie naam zou krijgen, en WIJ waarschijnlijk heel wat rare reacties als we haar zouden roepen als we weer met haar in Frankrijk zouden zijn. En nu was het dan eindelijk zover. Na ruim drie jaar gingen we weer eens op vakantie, weer naar Frankrijk. Zo heerlijk daar. De eerste vakantie van onze dochter in Frankrijk! Op het strand, in het restaurant en in de winkel riepen we haar al snel met een bijnaam want de mensen keken inderdaad nogal raar.... haar naam werd dus al snel ‘zoezoe’, ‘zoetje’ of gewoon ‘schatje’ of ‘lieverd’; Cherie had ook makkelijk gekund, maar dan was ze vast vaker weggelopen….

In ieder geval, het gebeurde op één van de minder mooie dagen tijdens onze vakantie in Bretagne, het goot echt pijpenstelen. We hadden het gevoel dat we IN de wolk zaten, zo mistig was het. Het hield niet op met regenen. Eerst zaten we ‘thuis’ spelletjes te spelen, maar toen besloten we ook met dit weer ons schitterende vakantiehuis te verlaten op zoek naar een nieuw avontuur, want dat was het wel elke keer als we op pad gingen!
We kwamen langs een archeologische ‘site’ en ook zagen we een hunebed, zomaar aan de kant van de weg! Na een heerlijke Bretonse crêpe en een café crème in Audierne gingen we nog langs de ‘Office du Tourisme’ om te horen wat voor leuks er nog meer te doen was in de omgeving.

Op de terugweg stopten we bij de plaatselijke ‘boulangerie’ voor wat lekkernijen van de streek – perles de caramel en croissants - en toen kwam ik zoiets moois tegen…. Ik raakte er gewoon helemaal opgewonden van en besloot mijn stoute schoenen aan te trekken. In mijn beste Frans vroeg ik de bakkersvrouw of ze misschien nog zo’n lege plastic pot had, want als ik die pot met snoepjes die ik in mijn handen had mee zou nemen naar huis, zouden mijn kinderen wel heel erg blij zijn. Er zaten zeker nog 400 zachte rode mondjessnoepjes in! Een snoepje dat ik in Nederland nog niet tegen gekomen was, en al helemaal niet met de naam van mijn dochter OP de verpakking!
De bakkersvrouw keek me heel raar aan en toen moest ik toch iets van een uitleg gaan geven om toch dat ‘stomme’ plastic snoeptonnetje mee te krijgen....
Op het etiket van het tonnetje stond ‘bisou’… en ik vertelde haar dat het de naam is van mijn dochter.

Ze keek me toen nog vreemder aan als dat ze al deed, en ik zei ‘ja, Bisou!’ Inmiddels kwam er wel een glimlach op haar gezicht en in de tussentijd stonden ook oma en zoonlief mee te genieten van mijn verhaal over de naam van mijn dochter. Dat ‘de Belgische tak’ van onze familie ons destijds raar vond toen ze hoorden dat we onze dochter ‘Kusje’ zouden noemen hadden we maling aan, en dat we nagestaard zouden worden als we weer eens in Frankrijk op vakantie waren en we onze dochter zouden roepen met ‘kusje, kusje’, kon ons ook niets schelen. Het was een prachtige naam, en we hadden hem nog nergens gehoord.

Vandaar dus onze voorpret in de Dordogne en de pret die we hadden als we onze dochter riepen op vakantie: Zoe, Zoezoe, Zoetje en Bi. Of gewoon Bisou… En zo liep ik met een brede grijns de bakkerswinkel uit met een ‘stom plastic tonnetje’ met ‘bisou’ erop en met 100 heerlijke zoete rode kusjes

Birgit Eeckman-Sep, Hoofddorp

Dat zal ik niet gauw vergeten

Op fotosafari in de bergen (of doe je dat alleen naar de wilde dieren in Afrika?) waren we gereden naar het hoogste, met de auto bereikbare, punt van de Col de Tourmalet, bekend van de Tour de France. Hoogte ca 2300 meter.

De auto werd veilig geparkeerd om vervolgens, bewapend met volledige foto-uitrusting en verrekijker te klimmen naar de Pic du Midi, op ca 2900 meter. Deze Pic torent werkelijk als een piek omhoog en steekt ver boven de bergtoppen in de omgeving uit.

Dit hoge punt was de reden geweest om boven op de Pic Du Midi een observatorium met sterrenwacht te bouwen. Het was dan ook een grote voldoening tot op de top te klimmen en daar van het fantastisch uitzicht te genieten.

Het gewicht van fototoestel met bijbehoren was wel een geweldige belasting, maar dat viel weg tegen het fotoplezier en het resultaat, dat we hiervan nadien nog in de doka hoopten te bereiken.

Al spoedig bleek, dat het fraaie weer van die dag bezig was te veranderen. Een wolkendek begon het gehele dal rondom onze plek te vullen. We bevonden ons in feite boven de wolken, hetgeen het effect geeft in een vliegtuig te zweven.
We begonnen ons toch wel een beetje ongerust te maken en besloten daarom maar zo snel mogelijk af te dalen. Dat betekende echter na enige tijd een duik in de wolken, zodat van de prachtige omgeving niets anders over bleef dan een dichte muur van witte mist. Om kort te gaan, na een vermoeiende afdaling kwamen we dan weer aan op het punt van vertrek, waar de auto, zij het nat van de mist en verlaten op ons stond te wachten.

Snel naar huis, was het devies, want dit was een letterlijk uitzichtloze situatie. Het gaf een behaaglijk gevoel weer snel en veilig naar ons onderkomen te kunnen terugkeren. In de auto, starten en weg.

Maar niets van dit alles. De auto gaf geen kik en kwam geen meter van zijn plaats. Had het mechanisme de hele dag in de gloeiende zon gestaan, bleek het kennelijk geen weerstand te kunnen bieden tegen de vochtige mist, die al geruime tijd de vitale punten had beroerd.

De situatie was dan ook hopeloos, geen uitzicht en geen geluid, behalve dan misschien het gerommel van de hongerige magen.

“Het zal wel aan de ontsteking liggen” was de voor de hand liggende conclusie. De enige mogelijkheid leek om de motorkap open te maken en met de blik op oneindig in het inwendige van ons trouwe vervoermiddel te gluren.

En op dat moment dook als een wonder een schim uit het donker op.
Een volkswagenbusje kwam langszij, met uit het raam een stem :”Hedde gij soms panne, manneke?” Zonder enige twijfel een Belg!

En voordat we zelfs maar de verdeelkap of andere technische toestanden onder de motorkap hadden kunnen aanraken, sprong de Belg uit zijn busje en begon ongevraagd aan kabels te rukken, op bougies te duwen en kreten te slaken als "Oh, ik zie het al."

"Ons vader is autotechniker", klonk het trotse stemmetje van een klein Belgje uit het binnenste van de Volksbus. Het resultaat was dan ook, dat de motor binnen enige minuten aan het draaien was.

Voor we van de verbazing bekomen waren, was de Belg met een "nog een prettige vacantie verder" in zijn auto gesprongen om meteen weer in de dichte mist te verdwijnen.

We konden onze ogen niet geloven, alsof een engel ons hoog in de wolken te hulp was gekomen.

Een belevenis, waar we nog lang over gesproken hebben.

Tom Kraaijveld, Capelle a.d. IJssel

Hoe verkeerd kun je het hebben...

Want hoe dachten wij jaren geleden over Tsjechië?
Het leek ons een wat saai land met een wat gesloten bevolking, dat ver weg ligt, waar ze een onverstaanbare taal spreken en waar een streng regiem heerst wat vast te merken zal zijn.

Maar na enthousiaste verhalen van een collega en een prima ervaring met Topic Travel bij een vakantieboeking naar Frankrijk, besloten we 6 jaar geleden toch een keer naar Tsjechië te gaan.

En nu, na 6 heerlijke vakanties, denken we bij Tsjechië aan:

• Wandelen in de prachtige natuur. Oké, het is af en toe klimmen geblazen, maar de uitzichten maken het altijd de moeite waard.
• Autotochten door kleine dorpjes waarbij het lijkt of de huizen door een grote hand tegen de heuvels ‘gegooid’ zijn.
• De ontelbare burchten en kastelen: van een ruïne die uit een paar stenen bestaat tot gigantische, volledig ingerichte kastelen (zoals Hluboka en Karlstein, wat hèbben we onze ogen uitgekeken!)
• De sterrenhemels, bijna onecht, en de vallende sterren.
• Het huis, meestal een vervallen landgoed, dat we elk jaar kopen en opknappen (nou ja, in gedachten dan).
• De mooie huizen die we gehuurd hebben (eerlijk is eerlijk: de beschrijvingen in de gids kloppen echt). En als je in-de-zon-aan-je-zwembad ligt, dan voel je je op vakantie hoor!
• De rust als je ’s avonds in de tuin zit, terwijl je vaak ver weg kunt kijken en, naast dierengeluiden, bijna niets hoort.
• De ontvangst in Sokolov, lieve mensen die ons gezin als VIP’s binnenhaalden. Martinice, waar de eigenaresse een cake voor ons gebakken had en een eigengemaakt cadeautje meegaf bij vertrek.
• En onze aankomst een paar weken geleden in Brody: ondanks dat we te vroeg aankwamen, stond er binnen een paar minuten een broodmaaltijd op tafel en werden we verwend met limonade, bier, koffie, wijn en likeur.
• Ons verdwalen in Slupenec, toen we door een oma en kleinkind(je), die ons een aantal keren tegengekomen waren, helemaal de heuvel af naar het dorpje werden gebracht en die van geen bedankje wilden weten (maar wèl weer die heuvel op moesten).
• De lage rekening als we uit eten zijn geweest (we zijn immers Hollanders). Als we voor 50 euro met z’n vijven gegeten hebben, zijn we "duur" uit eten geweest.

Het enige waar we gelijk in hadden was de onverstaanbare taal. Maar ervaring leert dat je met handen, voeten en een glimlach ver kunt komen. Onze laatste gastheer en –vrouw konden maar een paar woordjes Duits, maar we hebben een middag veel plezier gehad waarbij vooral de term "No problema!" veel gebruikt werd.

U leest het, we zijn echte Tsjechië-fans geworden. De voorboeking voor 2009 is al gemaakt!!

Een belevenis, waar we nog lang over gesproken hebben.

Angèle Bik

Aïda

Na een jaartje hard werken was het dan eindelijk zover; een welverdiende vakantie naar het Gardameer. Gewoon lekker een weekje niksen in de zon. Dat zeggen we tenminste elk jaar, maar toen we naar het huisje reden zag mijn vader meteen een stoomtrein waar hij naartoe moest, wilde mijn moeder meteen één van de hoogste bergen uit de regio beklimmen en hadden mijn zus en ik alweer een schoenenwinkel in het vizier. Uiteindelijk waren we het erover eens dat het leuk zou zijn om naar een opera te gaan, om toch nog de nodige cultuur op te snuiven. En waar kon dat nou beter dat in de Arena van Verona?

Van tevoren had ik verwacht dat er hordes toeristen op af zouden komen die overal doorheen zouden kletsen, categorie ‘Oh Jan! Wat is het hier gezellig!’Achteraf bleek mijn verwachting gelukkig niet op te gaan. Toen ik de Arena binnenstapte, kwam ik in één grote klomp van mannen die strak in het pak met hun vrouwen in prachtige jurken rondwandelden, terecht. Er was geen twijfel over mogelijk; deze mensen moesten wel operaliefhebbers zijn, en konden het vast niet over hun Verdi-hart verkrijgen om door de opera heen te kletsen.

Op het moment dat ik mezelf begon af te vragen of ik niet een beetje underdressed was en of ik nu zelf geen toerist was, zwelde er muziek aan. Ik keek naar het podium, maar daar kwam het niet vandaan. Iemand uit het publiek bleek zijn trompet meegenomen te hebben en was begonnen een overbekend lied te spelen. In no time zong het hele publiek mee. De opera was nog niet eens begonnen maar ik keek mijn ogen al uit. Het was grappig om zo’n bekend lied te zingen met allerlei mensen die je helemaal niet kent. Toen het lied was afgelopen werd er geapplaudisseerd en volgde er een wave. De sfeer zat er al goed in.

De opera kon nu elk moment beginnen. Het was al aardig donker buiten, waardoor het knap lastig was om de gezichten van mijn buren goed te zien. Toen ik een beetje om mij heen keek, zag ik dat er aan de overkant van mijn vak kleine lichtpuntjes waren verschenen. Eerst dacht ik dat het de schermpjes van mobieltjes of iets dergelijks waren, maar het werden er steeds meer. Toen er om mij heen ook allerlei lichtjes opdoemden, besefte ik dat iedereen kleine kaarsjes had meegenomen. Toen vrijwel iedereen zijn kaarsje had aangestoken, verspreidden al die kleine lichtjes een gezellige gloed. Meteen volgde het geflits van honderden camera’s. Vervolgens kwam de dirigent het podium op en kon de opera beginnen.

Het eerste wat me opviel toen de lichten op het podium werden gericht, was het prachtige decor. Het podium was gevuld met reusachtige zuilen, en aan weerskanten stonden enorme sfinxen. Deze toneelstukken waren tot in detail uitgewerkt en zagen er levensecht uit. Ik kon mijn ogen er niet vanaf houden. Later vertelde mijn vader me dat het decor nog steeds hetzelfde was als dertig jaar geleden.

De opera heette Aïda, en de hoofdpersoon heette, wonder boven wonder, Aida. Ze was de slavin van de dochter van de koning van Egypte, maar ze was ook de dochter van de koning van Ethiopië en ze was verliefd op de aanvoerder van het Egyptische leger. Maar helaas was de dochter van de koning van Egypte dat ook, en werd zij jaloers op Aïda. Moeilijk moeilijk moeilijk dus. Naarmate de avond vorderde, zag ik verschillende mensen een kussentje uit hun tas halen om op te zitten. Dat bleek geen overbodige luxe, want na een paar uur was ik net zo stijf als één van de houten sfinx op het podium. Inmiddels waren de meeste kaarsen gedoofd, en was ik te moe om rechtop te blijven zitten. Het was ook al twee uur ’s nachts, en ik was blij toen Aïda en haar grote liefde eindelijk dood waren en er een oorverdovend applaus volgde.

Maar al was ik nog zo moe, en was ik nog zo brak de volgende ochtend, dit had ik voor geen goud willen missen. De opera op zich was al geweldig, maar de sfeer was nog beter. Ik had heel veel lol met de mensen om me heen, en heb de hele avond genoten. De volgende keer, ja ik ga zeker nog een keer naar een opera, neem ik alleen wel een kussentje mee.

Marije Kaan (15 jaar), Culemborg

Parijs

"David, als we uitgeladen hebben, gaan we dan een supermarkt zoeken?" "Dat is goed, Ellen. Anders hebben we geen lunch vandaag, dus we zullen wel moeten!" "Maar mam, pap, ik wil niet de hele dag gaan zoeken naar een supermarkt hoor! Dan gaan we toch ook wel naar een paar kledingwinkels? Als we in Parijs zijn, moeten we ook kleding gaan shoppen! Ik zie het al voor me: ben ik twee weken naar Parijs geweest en loop nog steeds in die saaie kleding als vorig jaar!" De oudste van de kinderen van David en Ellen, de 13-jarige Karin, hield erg veel van nieuwe kleren kopen en wilde er altijd volgens de laatste mode bij lopen. "Dat zien we dan wel weer," antwoordde moeder Ellen, die, in tegenstelling tot haar twee oudste dochters, helemaal niet van kleren kopen hield, "eerst maar een supermarkt vinden!"

Zo gezegd, zo gedaan: even later liep het hele gezin Henk-Jansveld in de straten van Parijs. Ze zagen nergens een supermarkt, maar wel hele straten vol met kledingwinkels. Wat Karin en haar 1 jaar jongere zusje Emi betreft waren ze nu druk aan het passen. Maar zij maakten de dienst niet uit, dus liepen zij, samen met de 7-jarige Mark en de 3-jarige Fleur achter hun ouders aan. Welke straat ze ook inliepen, telkens weer was er een prachtig beeld te zien van overvolle winkelstraten, maar natuurlijk nergens een supermarkt. Om half elf, toen ze al een uur tussen winkels liepen maar er geen een binnen gegaan waren, gingen ze er toch maar een binnen: het was warm en ze hadden allemaal zin in een ijsje. Dat leste hun dorst en stilde ook een beetje hun honger. Maar wegnemen kon het niet, dus gingen ze door met zoeken naar een supermarkt.

Op het moment dat David weer aan de beurt was om de erg vermoeide Fleur te dragen, vroeg Ellen aan David: "Zullen we toch maar aan iemand vragen waar er een supermarkt is? We moeten ook nog de hele weg terug vinden!" Maar alweer gaf David antwoord dat hij niet voor gek wilde staan voor de Fransen. "Dan denken de Fransen dat we geen supermarkt kunnen vinden! Pas als we moeten gaan avondeten, ga ik het misschien vragen, en niet eerder!" Waarop Emi lachend zei: "We kunnen toch ook geen supermarkt vinden?" "Ja, maar dat hoeven zij niet te weten!"

Maar nog geen half uur later, nadat Mark begon te klagen over blaren, gaf hij toe: "Nou vooruit, aan een klagende familie heb ik ook niets!" Dus probeerde hij iemand aan te schieten, maar zonder geluk, want het was geen Française, maar een Italiaanse vrouw aan wie hij het probeerde te vragen. Hij probeerde het nog een paar keer, maar zijn Frans was ook niet al te best. Toen Ellen het even later maar overnam, hield de fransman gelijk halt: "Excusez-moi, je voudrais acheter la nourriture et la boison..." . "Oh, je travaille dans cette maison de commerce! Venez aussi!" Toen hij vertelde dat hij er juist net naartoe onderweg was, gingen ze graag met hem mee.

Vijf minuten later wees de man een gebouw aan, maar het was geen supermarkt, maar een restaurant, en nog een luxe ook! Maar omdat de fransman ze had gebracht hiernaartoe, vonden ze het onbeleefd om niet te gaan zitten. En ze hadden toch honger, het was al 2 uur, dus besloten ze na deze maaltijd maar verder te zoeken naar een supermarkt.

Na de heerlijke maaltijd, kwam de fransman die hun had geholpen, hun borden ophalen. Toen hij hoorde dat ze Nederlands met elkaar spraken, toen zei hij in het Nederlands: "Dat is dan 29, 95!" Ze waren allemaal verbaasd dat hij Nederlands kon en Emi vroeg dus: "Waarom kunt u Nederlands?" Waarop hij antwoordde: "Omdat ik een Nederlander ben, ik heet Karel Janssen! Ik ben naar F rankrijk verhuisd omdat mijn vrouw Française is!" "Kunt u ons dan ook zeggen waar er hier een supermarkt is?" Karin keek meneer Janssen vragend aan. “Maar natuurlijk! Hier om de hoek is er eentje, en nog goedkoop ook!” Karin en Emi waren blij: dan konden ze daarna eindelijk kleren gaan kopen. Dus bedankten ook Karin en Emi hem vriendelijk en Fleur zei: "Ik heet ook Jans van de achterkant, maar niet Janssen, ik heet er maar 1!"

Mattanja Kalle (13 jaar), Culemborg

Mijn ervaring

We zijn dit jaar twee weken naar Frankrijk geweest, in de streek de Loire. We kwamen aan op 12 juli 2008. We dachten eerst: is dit ons huisje wel, want de kleindochters van de eigenaar zaten in ons zwembad? Maar toen we bij het huisje kwamen, werden we vriendelijk begroet door de eigenaresse.

Toen we kennisgemaakt hadden, kregen wij het huis van binnen te zien. Het was een prachtig huis, alleen hoorde je elke beweging die boven gemaakt werd! Mijn broer en ik sliepen boven en mijn vader en moeder beneden. We hadden een hele grote tuin, die alleen nodig eens gesnoeid moest worden. We hadden 2 schommels, een glijbaan, tafeltennis en een eigen zwembad. Je kon via twee paden naar het zwembad lopen: via het gras en midden door de tuin heen.

De tweede dag gingen mijn broer en ik naar de bakker om brood voor het ontbijt te halen. Toen we terug kwamen, kwam onze hond Mo (Border Collie) ons begroeten. Toen zei mijn broer voor de grap: “ga maar naar de koetjes!” En toen rende Mo de wei in, naar de koeien en ging er omheen rennen (hij is een schapendrijver, maar bang voor schapen!!).

Na het ontbijt meteen zwemmen. Het water was heerlijk warm. Het zwembad was met een soort ‘roldak’ overdekt en dat dak kon je openschuiven als het lekker weer was, zodat je een buitenbad had. En bij minder of slecht weer had je een binnenbad. Ideaal.

We zijn een aantal dagen lekker ‘thuis’ gebleven. Zwemmen, lezen, spelletjes doen.
Toen was mijn vader jarig en zijn we naar een markt geweest in Chateau-Gontier en naar een kasteel. Het was erg gezellig en de tijd vloog om, dus moesten we weer terug naar ons ‘huisje’. De volgende dag hebben we nog dingen uitgezocht, wat we konden gaan doen of bekijken.
We zijn nog naar de markt in Laval geweest. We hebben een wandelroute gevolgd, dat was leuk. Een waterval gevonden en kwamen toen in een dorp uit. Daar zijn we nog gaan zwemmen.

Op een morgen gingen mijn broer en ik weer naar de bakker ’s morgens. Alleen de bakker was dicht, vandaar dat we naar de supermarkt gingen die een eindje verderop lag. Deze was ook dicht. Wij weer naar huis en daar bleek dat we helemaal niets meer van brood hadden. Dan maar een ontbijt van ei met spek en ontbijtkoek. Was ook heerlijk!

We zijn naar een dierentuin gegaan. Bij de entree kon je popcorn en pinda’s voor de dieren kopen. Er was eerst een vogelafdeling, later kwamen ook nog struisvogels. Het was heel leuk om hen pinda’s te voeren, maar dat moest je wel heel snel en voorzichtig doen.
En er waren veel aapjes. Daar was het schattig, want ze staken hun handjes uit en als je dan een pinda gooide, vingen zij het op. Dan naar de luipaarden, bosjaguar, tijgers, leeuwen en poema’s. Dan nog vier beren. één zwarte en drie bruine. Nog wolven, vossen, ganzen, eenden, ezels, biggetjes, bokken, geiten, zebra’s en schapen. Dan nog lama’s, paarden en een dromedaris. En als laatste schildpadden. Toen hebben we nog iets in het winkeltje gekocht.

Ook zijn we in Angers geweest, een oud middeleeuws stadje met een mooi kasteel. Dat was ook erg leuk.
De laatste dag moest er na de laatste keer zwemmen, opgeruimd en gepoetst worden. Met zijn allen hebben we alles ingepakt en klaargezet om zaterdagmorgen weer te vertrekken.

Toen was het: dag, dag Frankrijk! Maar eerst nog even langs de bakker om heerlijke broodjes voor onderweg te halen.
Het was een heerlijke vakantie.

Dit was mijn verhaal, ik hoop dat jullie het leuk vinden.

Evi Kerckhoffs (11 jaar), Maastricht

Een onvergetelijke vakantie

"Sam!Sam?" Sam’s moeder roept. "Kom nou, opa en oma wachten! En Linda ook!" Linda. Sam is verliefd op haar, al jaren. En ze gaat dit keer met ons mee! Ze halen opa en oma op en gaan dan naar Linda’s huis. "Ik hoop dat ze blij is" zegt Sam. "Dat zal wel" zegt zijn moeder. Ze lacht naar hem en loopt de auto uit. Ze belt aan. Linda doet open en zegt: "We zijn net klaar met inpakken!" Moeder loopt naar binnen, Sam ziet het en springt bijna uit de auto en rent achter zijn moeder aan. "Sam?" vragen z’n moeder en Linda tegelijk. Sam kijkt naar Linda en zegt "zullen we snel de spullen in de auto zetten?" Linda knikt. "Laten we het ook maar snel doen dan kunnen we zo weg!"

Ze pakken allemaal spullen en gooien het in de auto van Linda’s vader. Als ze klaar zijn drinken ze nog een beetje limonade. Ze gaan naar Zuid-Frankrijk.
Als ze zijn aangekomen kijkt iedereen waar hij of zij wil slapen. Het is een gezellig huisje! Met zwembad er bij ook nog! Sam kiest een plekje in de zijkamer waar Linda tot zijn verbazing ook wil slapen. Twee losse bedden naast elkaar in een klein zijkamertje.

In de middag gaat iedereen naar het strand . Iedereen wil de zee in! Zelfs zijn moeder! Sam kijkt naar Linda die met elegantie het water in stapt. Wat is ze toch mooi en knap, denkt hij bij zichzelf. Als hij in zee staat voelt hij Linda’s hand. Hij rilt als hij de hand voelt. Ze fluistert hem iets in het oor, maar hij verstaat er niets van!

Die avond denkt hij in bed na over wat Linda zei. Wat zou het toch zijn dacht hij.
De volgende dag gingen ze naar de markt iedereen kocht wel iets. Zijn vader kocht een ring voor zijn moeder en zij deed het zelfde, Linda een ketting met een schattig beertje er aan en Sam kocht er een met een haaientand! Sam keek naar een prachtige ring die net zo mooi was als Linda. Stiekem kocht hij het, hij zou het geven als ze terug zouden gaan. In de middag gingen ze naar een groot restaurant waar allemaal prachtbeelden stonden. Linda koos een lekkere burger uit die Sam ook nam. Zijn moeder keek hem strak aan. Hij keek snel de andere kant op. Toen Sam’s moeder achter het stuur zat en hij alleen achterin in de auto zei zijn moeder: "Het was mislukt om niet op te vallen hoor!Ik zag het zo!" Sam zei niets.

De ring had hij nog steeds in zijn zak. Sam en zijn moeder bleven wachten tot de rest er aan kwam. Toen de rest er was las Linda een boek vlak bij het zwembad. Toen kwam Ash als een windvlaag aangelopen en plonsde het water in! Het water ging alle kanten op! Alles kwam over Linda heen, en haar hele boek was nat. "JIJ VERVELENDE KLIER!!!" Riep ze uit. "STOM BROERTJE!!!"
Ze ging naar haar kamer. Ze deed nieuwe kleren aan en kwam niet meer naar buiten voordat het avondeten was klaargezet.

Toen Linda en Sam in bed lagen keek Sam naar zijn broek waar de ring in zat. Linda sliep nog niet. Je hoorde haar ademen. Die ochtend kwam Ash naar binnen. Hij bood zijn excuses aan voor wat hij had gedaan. Die dag vermaakte iedereen zich goed! Ze gingen naar een museum en daarna nog naar een bar. Toen ze thuis kwamen zagen ze dat er een jongen naast het huisje was komen wonen.
Hij kwam uit Nederland. Het was een aardige jongen. Sam kwam vaak langs en nam Linda ook soms mee. Sam was een computerexpert en leerde de jongen heel veel dingen die hij nooit heeft geweten.

Een week later…

Nog twee dagen! En dan gaan ze weer naar Nederland terug! Ze maken er nog leuke dag van!
En de volgende dag deden ze hetzelfde. Ze deden leuke dingen, en kwamen bij een winkeltje waar verder niemand was. De rest van de ouders gingen het winkeltje binnen en Ash ging mee. Alleen Sam en Linda waren op het pleintje. Ze gingen op een bankje zitten. Linda keek hem aan en zei: "Ik ben nog steeds verliefd op je." En toen voelde Sam een kus op zijn wang. "Ik ook hoor!" Zei hij, en deed een zoen terug. Toen kwam de rest aangelopen. "We hebben voor jullie allebei de zelfde souvenir gekocht!" Zei Sam’s moeder.

Ze liepen nu regelrecht naar een sjiek restaurant. Ze kregen het lekkerste drinken en het lekkerste eten bediend! Toen ze uitgegeten waren gingen ze naar huis en toen ze thuis waren gingen ze de jongen gedag zeggen. Die morgen zat iedereen te wachten op de eigenaar van het huisje. Sam ging snel naar zijn kamer, pakte het doosje waar de ring in zat en rende er mee naar Linda toe. “Een kleinigheidje voor jou!” zei Sam. Linda maakte het doosje open en keek naar de ring. “Prachtig”, zei ze. Iedereen keek naar de ring. “Hoe kom je daar aan vroeg ?” Vroeg zijn oma. “Ik had het stiekem op de markt gekocht”, zei Sam. Toen alles was geregeld, en alles was ingepakt, zei iedereen elkaar gedag. En iedereen kwam veilig thuis en Sam had nog een keer met Linda afgesproken.

EINDE

Merel Zevering (9 jaar), Soest

Italia 2008, mijn verhaal (-:

Eindelijk, na al die jaren in een woonwijk te hebben gebivakkeerd ergens in the middle of nowhere in Frankrijk waar alleen nog mensen uit de oertijd rondliepen (zie: oude, rijke Engelse mannetjes die de hele tijd binnen zitten met de airco op min 10) gingen we dit jaar voor de eerste keer naar de Toscaanse kust van Italiïë. Toen we na een autoreis van 12 uur lang (slaap, slaap) aankwamen in ons hotel in milaan om te overnachten en de volgende dag weer verder te rijden, stapten we uit onze auto (met airconditioning, HALLELUJAH) en waren we bijna gelijk weer knock out door de enorme vlaag hitte die langs ons heen ging… We zeulden eerst de tassen naar boven en daarna ontdekten we in het bos, waar het hotel naast lag, een heel leuke pizzeria. Het had meer weg van de efteling dan van een restaurant, door een Hans-en-Grietje-huisje look-a-like maar we hebben er wel onze eerste Italiaanse pizza’s gescoord! De volgende dag reden we door naar een hotel in Florence om Florence te bezoeken wat achteraf gezien toch niet zo’n goed idee was omdat we al helemaal stuk waren van de reis...

De volgende dag kwamen we eindelijk aan bij ons huisjespark Chiacci Vechi. Het lag vlakbij het strand en vlakbij de grootste camping van Toscane, park Albatros. Al snel nadat we aankwamen ontmoetten mijn zus en ik Nederlandse kinderen. Dat het alleen maar jongens waren maakte ons ook niet uit, voor ons was het al zeldzaam dat we iemand tegenkwamen! Dagjes strand en zwembad wisselden elkaar af met stedentripjes naar oude dorpjes en naar beroemde plaatsen zoals Lucca en Pisa...
We zijn dus ook de toren van Pisa op geweest, waar je evenwichtsgevoel echt zwaar op de proef werd gesteld! Als je naar binnen wou moest je eerst voor een paar uur later reserveren, want het was er echt super druk. Maar als je er dan eindelijk in mocht is het ook wel heel leuk! Als je naar boven gaat en je gaat staan aan de kant waar hij naartoe helt, lijkt het net of je naar beneden gaat vallen! Als je er weer uit komt voelt het ook echt net of je een beetje zeeziek bent want je staat de hele tijd scheef en als je er weer uit komt sta je weer recht en dan pas val je om echt heel erg grappig! In lucca was het ook heel leuk en vooral ook heel erg oud! En daar hadden we ook echt super lekker Italiaans schepijs!

We gingen heel erg veel naar het strand waar soms echt ook hele hoge golven waren! Dan had je een autoband en dan liet je je stranden met de golven mee, en om de zoveel tijd zagen mijn ouders me weer het strand oprollen en omslaan door de stroming (-:

Terwijl ik dit schrijf achter mijn bureau kijk ik naar buiten en ik zie ik de regen te pletter slaan op de ruit… oohh, wat zou ik graag weer terugwillen naar dat lekkere zonnetje, het zwembad met glijbaan en het zanderige strand…

Volgend jaar gaan we weer terug naar chiacci vechi en ik hoop dat het net zo tof wordt als deze vakantie!

Anouk Speller (12 jaar), ‘s-Gravenzande

Nick en mijn mooiste zomer ooit

Ik loop door de straten van Zuid-Frankrijk naar ons vakantiehuis. Onderweg bots ik tegen een onwijs knappe jongen aan. Ik begin allerlei woorden te stotteren in het Frans. Tot mijn verbazing antwoordt hij in het Nederlands terug. Ik sta met een mond vol tanden, en ik weet niet wat ik moet zeggen. Van het een komt het ander en we spreken af om een keer iets leuks te gaan doen. Ik loop verder en laat me op een ligstoel vallen als ik weer bij ons vakantiehuis ben. Ik lees de Tina en daarna ga ik zonnen.

Een paar uur later word ik wakker. Ik heb geslapen en ben een beetje verbrand. Ik loop naar binnen en schenk een glas limonade voor me in. Als ik weer naar buitenloop staat de jongen waar ik tegenaan botste in de tuin. “Zullen we nu misschien iets gaan doen?” zegt de jongen tegen me. “Ja lijkt me leuk, maar eh..hoe heet je eigenlijk? Antwoord ik met een big smile.
“Nick, en jij?” zegt Nick terwijl hij terug lacht. “Sofie” antwoord ik en we kijken elkaar een tijdje aan zonder iets te zeggen. Opeens schieten we op het zelfde moment in de lach. “Kom, we gaan” zegt Nick lachend.

Nick neemt me mee naar een groot meer. Nick haalt een kleed, drinken en chips uit de tas die hij heeft meegebracht. Hij spreidt het kleed uit, en zet de cola en chips op het kleed neer. Ik heb mijn bikini nog aan van het zonnen en zeg tegen Nick:”Zullen we gaan zwemmen”.
Zonder dat ik antwoord krijg, komt Nick al aangerent en hij tilt me op. Boven het water laat hij me los. Proestend kom ik boven. Ik wil wat zeggen, maar voordat ik daar de kans voor krijg, springt Nick in het water en geeft hij me een romantische zoen. Ik smelt helemaal weg, en ik heb mijn aandacht er niet meer bij.

Na een tijdje gezwommen te hebben, klimmen we op de kant en gaan we dicht tegen elkaar aan zitten op het kleed. Dit is mijn mooiste zomer ooit. Een zomer die ik nooit zal vergeten.

Corina de Boer (12 jaar), Urk