Topic Travel Vakantie Verhalenwedstrijd 2008

In het najaar van 2007 vond de eerste vakantieverhalenwedstrijd plaats. Hieronder vindt u de 5 winnende verhalen en de winnaar van de kinderwedstrijd. Om alvast in de vakantiestemming te komen!

Volwassenen (Seizoen  2007):

Kinderen (Seizoen  2007):

Lees ook de verhalen van het seizoen 2011.
Lees ook de verhalen van het seizoen 2010.
Lees ook de verhalen van het seizoen 2009.
Lees ook de verhalen van het seizoen 2008.

Afscheid

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Vandaag is, helaas, de tijd van gaan aangebroken. Het snoezige huisje waarin wij drie weken hebben mogen wonen, moeten we vaarwel zeggen. We werpen een laatste blik op de huiskamer van deze voormalige smidse, op de vele hoefijzers aan de wand, op de royale open haard (die gelukkig niet heeft hoeven branden), op de robuuste eettafel, op de kleine vensterruitjes en de gehaakte gordijntjes voor elk van die vierkantjes. Ik trek de voordeur dicht en draai voor de laatste keer de sleutel om.

Dag, lief huisje, met je mooie buitentrap vol geraniums, met je vele in de wind piepende en knarsende houten luiken, met je grappige torentje, waar we niet in konden maar waarover we des te meer konden fantaseren. Ik open het grote, roestige hek dat het erf afsluit. J. rijdt de auto onder de kersenboom vandaan en draait voorzichtig het erf af. Dan duw ik het hek weer dicht en steek ik voor de laatste maal de lange sleutel in het slot.

Dag, kersenboom, met je lekkere zoete vruchten. Wat hebben we daarvan gesmuld! Dag, heerlijke tuin. Wat hebben we van je genoten. Wat was het een luxe op jouw terras van 's morgens vroeg tot half in de avond de zon te voelen. Elke morgen en elke avond aten we hier, aan de tafel achter het huis. En wat een weldadige rust heerste hier. Wat een volmaakte stilte, slechts benadrukt door het vrolijke zingen van vogels, het gonzen van een hommel, het blaten van een lam, het blaffen van een waakhond. Hoeveel verrukkelijke uren hebben we hier lezend doorgebracht! Het ene dikke boek na het andere verslond ik. Wat was het gezellig, tuin, onder jouw boom plannen te maken voor onze uitstapjes. We bekeken de folders en stippelden routes uit. En aan het eind van de dag genoten we na van alles wat we gezien hadden: de stille weggetjes door de velden, de schilderachtige rivieren, die jonge kerkuil met zijn witte donsveren, de pittoreske stadjes en dorpjes met hun overdaad aan rozen en hortensia's, de indrukwekkende kasteelruïnes, de machtige abdijen en de vele, vele adembenemend mooie romaanse kerken en kerkjes met hun ontroerende fresco's, hun bontbeschilderde pilaren en hun fascinerende kapitelen. Wat was het mooi hier 's avonds laat naar de sterren te kijken. Er was geen kunstlicht dat het zicht op de sterren benam. 's Nachts was er niets dan het licht van de maan en de sterren.

Zoals afgesproken met de eigenaars gooi ik de sleutelbos in de brievenbus naast het hek – een brievenbus waarop met de hand een naam geschreven is. Huisnummers zijn hier niet. De postbode weet precies wie waar woont in dit gehuchtje van twee straten en amper tien huizen. Dan stap ik in en rijden we het gehuchtje uit. Het lijkt nog te slapen, zoals zoveel dorpjes in deze streek. Niemand is er te zien, niemand van de vier mensen die aan dit weggetje wonen. Dag, stil buurtschapje, waaraan een hele eeuw ongemerkt voorbij lijkt te zijn gegaan. Dag, huizen, met jullie grote moestuinen en prachtige rozenstruiken. Dag, bewoners, die, geleund op je hark of spa, nog alle tijd hebt voor een praatje. We draaien de weg op die we deze weken zo vaak hebben afgelegd, lopend of met de auto, en die we inmiddels kunnen dromen. Voor het laatst passeren we het bordje met de naam van het gehucht dat drie weken lang ons gehucht was. Vandaag is de tijd van gaan. Maar diep in ons hart verheugen we ons alweer op de tijd van een volgend komen ... Au revoir, Frans paradijsje!

Irene Spijker, Houten

Restaurant Maxim

In september 2004 ging ik met mijn vriendin (Inmiddels zijn we getrouwd) op vakantie naar Beaune; de wijnhoofdstad van de Bourgogne. In de afgelopen 25 jaar ben ik daar al wel een keer of tien geweest en ik verheugde me erop om mijn nieuwe vriendin dit belangrijke deel van mijn leven te laten meebeleven. Gelukkig vielen haar de omgeving, de wijnen en het eten zo goed dat ook zij twee jaar later er wel weer een keer met me naar toe wilde. Zij verheugde zich vooral op het eten bij een piepklein restaurantje, genaamd Maxim. Het eten daar is ook van buitengewone kwaliteit en de smaak is zelfs met geen pen te beschrijven. Al mijn vorige keren in Beaune liet ik op de laatste avond altijd daar eindigen, want hoewel de Bourgondische keuken geweldig is en ik overal met volle teugen genoot van de gastronomische gaven van de plaatselijke koks, bij Maxim werd alles nog eens ruimschoots overtroffen.
Vol verwachting togen we naar het zuiden en bij aankomst in dat rustieke plaatsje, wilde mijn vrouw meteen naar Maxim; ze had namelijk een onbestemd voorgevoel en dat kwam ook uit: in de locatie waar ik de afgelopen 25 jaar dit onovertroffen restaurant aantrof, was nu een cocktailbar gevestigd. Het behoeft natuurlijk geen betoog dat we beiden vreselijk teleurgesteld waren. Wat ons restte was te proberen een etablissement van gelijkwaardige kwaliteit te vinden. We hebben ons best gedaan; elke dag bezochten we een ander restaurant en hoewel het overal heerlijk eten was, nergens vonden we de topklasse van het voormalig Maxim... tot de laatste avond. In de loop van die laatste dag hadden we weer geprobeerd om bij Auberge Bourguignonne te reserveren, want dat was eerder die week niet gelukt: "complet". We redeneerden dat het dus in ieder geval wel goed moest wezen, want anders zat het er niet vol.
Dit keer lukte het ons. De hoop om iets geweldigs als Maxim te vinden hadden we echter al verloren... totdat we het eerste gerecht proefden: wat een klasse, wat een smaak... Ik zie op een gegeven moment de ober lopen en denk hem te herkennen en vraag mijn vrouw of hij haar ook bekend voorkomt. Hij kwam haar echter minder bekend voor. Toen het wat drukker begon te worden en de ober met meer snelheid zich door de ruimte bewoog, herkende ik die specifieke manier van bewegen; dit moest de ober van Maxim zijn, alleen hij draagt nu een bril.
Of was hij het toch niet en bracht de kwaliteit van het eten ook hallucinaties te voorschijn? Dan vraagt mijn vrouw hem of hij vroeger misschien toch ook in Maxim had gewerkt... de man begint te lachen en beaamt: "Jazeker, na 30 jaar Maxim konden ze de zaak goed verkopen en hebben ze deze Auberge gekocht, waar veel meer plaats is en we dus veel meer mensen culinair kan bevredigen."

Zo had onze vakantie in Beaune toch zijn traditioneel einde: op de laatste dag hemels eten en kijken we nu weer uit naar de volgende keer, maar dan niet in Maxim maar in Auberge Bourguignonne.

Groetjes van Wilma en Tjibbe.

Autorace

In mei zaten we lekker te eten op een terrasje in Decenzano aan het Gardameer in Italië, toen wij ineens een enorme bedrijvigheid op straat zagen. Hekken werden op straat gezet, televisieschermen geplaatst, TV camera's en reporters af en aan, interviews, motorpolitie, sirenes, enfin de hele rimbam, u kent dat waarschijnlijk wel. Een wielerkoers dachten wij, maar o nee, de MILLE MIGLIA zou voorbijkomen, de op een na grootste autorace van de wereld. 1000 mijlen in 3 dagen voor oude antieke auto's. Letterlijk iedereen werd knettergek. Op 100 m. van ons terras werd gestopt en weer gestart en alle Bugattis, Morgans en noem maar op kwamen aan ons voorbij met heel veel bekende figuren achter het stuur. Wij zagen b.v. Prins Bernhard jr. samen met Chris Seegers en ook onze racereporter Allard Kalf.
Na zo'n 200 auto's, enkele uren overdovend geluid en afgrijselijke stank hielden wij het voor gezien en gingen naar de overkant van de straat waar onze auto op een grote bewaakte parkeerplaats stond. Slagboom dicht met daaraan een keurig A4 tje, .... in het Italiaans. Het kwam er op neer dat wij niet voor middernacht van de parking af konden. Nog 2 uur wachten dan maar. Nu zagen wij een Maserati die langs de verkeerde kant van de slagboom, met goedvinden van de parkeerwachten, probeerde over een verhoogde stoeprand langs de slagboom te komen, wat hem overigens met een enorme klap lukte. Achter hem stond een verlengde Mercedes, dat lukte ook met een nog grotere klap. Met toestemming van die parkeerwachten mocht ik ook met mijn kleine Hyundai Getz, wat zonder klap lukte, maar ... toen stonden wij ineens tussen de raceauto's. Wat doe je dan... MEERACEN. Van Decenzano naar Sirmione. Wat een ervaring, scheuren als een gek, de raampjes open en maar naar de mensen zwaaien, politie die straten afzetten en ons door lieten rijden, door rode stoplichten, plankgas door de straten, links over rotondes, dan de baseballcap maar het achterstevoren op de kop en maar zorgen dat je niet op je kont gereden werd. Kilometers lang, auto's met pech langs de kant, mensen die zich afvroegen, wat is dat voor en auto, geweldig, geen tijd om bang te zijn, lachen, gieren, brullen, schreeuwen en gas geven, ongelofelijk en dan ...... eindelijk een gaatje om er tussenuit te piepen. Wat een belevenis. 66 jaar oud en niet ingehaald door die oude krachtpatsers, gek, nee LOL.

M.vr.gr.
L.A.J.M. Gadet

Villa (Felder)Hof in de Ardeche

Wel eens naar Villa Felderhof gekeken? Heerlijk leek het me altijd om daar te zitten. Lekker zwembad, mooi uitzicht en gezellige krekel geluiden op de achtergrond. En niet te vergeten fijn warm weer. Ik zag mezelf wel zitten daar, glaasje wijn erbij met stokbrood, geweldig! Dat gevoel werd alleen maar sterker na onze vorige vakantie. Die was namelijk geen succes. We hadden een stacaravan gehuurd op een camping in Italië. De ontvangst op de receptie was uitermate onvriendelijk, haast onbeschoft. We werden erg onvriendelijk te woord gestaan. Een uitleg om de caravan te kunnen vinden werd niet gegeven. We moesten zelf maar uitzoeken waar de caravan stond.
Na lang rondrijden hadden we hem eindelijk gevonden. Om bij onze caravan te komen moesten we tussen twee andere stacarvans door manouvreren, daarbij een grote stofwolk van zand achterlatend. De caravans stonden namelijk in een kring met alleen die krappe doorgang. De caravan was niet goed schoongemaakt. Als je op het erg kleine terras zat had je geen enkele privacy. Er waren wel twee ligstoelen bij, wat een luxe. Die stonden echter tegen een heuveltje op, de enige plek waar ze konden staan. Er op liggen was onmogelijk want je gleed de hele tijd naar beneden. En elke keer wanneer één van de andere stacaravanbewoners met de auto ging rijden zat je zand te happen.
's Avonds werd je lek gestoken door de muggen. Daar deed de camping wonder boven wonder wel wat aan met muggenverdelgingsmiddel. Ze reden dan met grote tankwagens langs, overal gif rondspuitend om zeven uur 's avonds. Iedereen probeerde zijn of haar vege lijf te redden Het is tenslotte gif. Lekker als je net aan het eten bent.
Op het heetst van de dag van 1 tot 4 uur was het zwembad van de camping gesloten.Wanneer het zwembad wel open was hoorde je om de haverklap het snerpende fluitje van de badmeester. Geen bommetjes of gespetter toegestaan. Alleen rustig zwemmen. De kinderen mochten helemaal niets. Die hadden dan ook behoorlijk de pest in. Om het zwembad heen mocht je niet liggen. Daarvoor was een klein veldje beschikbaar waar je dicht op elkaar gepakt kon liggen zonnen.
Bij een tennistoernooi georganiseerd door de camping, had mijn man nog maar é én partij gespeeld. Daarna werd het toernooi geschrapt. Waarom? De banen waren niet goed volgens de camping. Maar die lagen er prima bij. Een andere campinggast die Italiaans kon verstaan had echter gehoord dat de animator geen zin meer had om zich met het toernooi bezig te houden. Het geld waren we wel kwijt want bij de receptie weigerden ze om het geld terug te betalen. En als laatste, ons mobieltje werkte niet daar. Helaas de telefoons voor de campinggasten ook niet. Bij de receptie konden ze niet vertellen wanneer de telefoons weer zouden werken. Hun telefoons deden het wel want op dat moment was één van de collega's aan het bellen. Op onze vraag of we tegen vergoeding gebruik mochten maken van één van hun telefoons werd dat geweigerd. Ze stuurden ons een paar kilometer verderop om te kunnen bellen!
Vandaar het verlangen naar een Villa Felderhofachtige vakantie. We waren er aan toe. En, na wat zoeken, lukte ons dat in de Ardeche. Ons eigen Villa Felderhof, eigenlijk Villa Hof want dat is onze achternaam. We zagen (2 gezinnen van broer en zus) op de website van Topic Travel een mooi huis staan in het plaatsje Les Vans in de Ardeche. Het huis sprak ons meteen aan. Vooral het uitzicht. We reserveerden meteen. Het is dan natuurlijk wel even afwachten of het in werkelijkheid ook zo mooi is. Je moet toch op de foto's afgaan. Je ziet niet alles. Er komen allerlei hersenspinsels in je hoofd. Straks kijken we uit op een industriegebied of wat als er een grote kippenslachterij vlak naast.zit? Dan doe je geen oog dicht van al het kabaal. Dat soort vreemde zaken. Ook waren er vrienden van ons die zeiden: "Gaan jullie naar Frankrijk? Jullie zijn niet goed wijs de Fransen zijn helemaal niet vriendelijk. Ze spreken alleen maar Frans." Of opmerkingen zoals : "Frankrijk is prachtig maar er moeten geen Fransen wonen." Nou daar wordt je niet echt vrolijk van.

Voor je het weet is het dan echt zover. Vakantie!!!! De routebeschrijving van Topic Travel was prima in orde. Na een lange rit reden we om half vier 's middags door het stadje Les Vans heen. Vlak buiten Les Vans moesten we een smal bergweggetje inrijden, langzaam omhoog. Na 800 meter zagen we het huis aan de linkerkant liggen. Precies zoals op de foto's te zien was.
Zodra we de oprit opreden waren we verkocht. Wat een uitzicht! We keken het dal in waar de Chassesac, een zijrivier van de Ardeche, te zien is. Aan de overkant allemaal bergen met huizen en een kasteeltje. Helemaal top. De vriendelijke eigenaar maakte ons wegwijs in zijn schone huis.Een ruime woonkamer, luxe keuken, vier slaapkamers met heerlijke bedden, twee badkamers en een carport voor de auto's. Dit jaar geen zandhappen!
Na het uitpakken van onze spullen sprongen we het zwembad in, onze vakantie kon beginnen. De kinderen konden heerlijk spetteren en heel veel bommetjes springen. Zelfs op het heetst van de dag. 's Avonds was er geen mug te bekennen. Er was voldoende ruimte voor de ligbedden waar je normaal op kon liggen. Wat een verademing.
We hebben heel veel gezien van de omgeving. Het is werkelijk prachtig in de Ardeche. Leuke oude stadjes en een mooie natuur. Je kunt er prima kajakken en wandelen. Echt een aanrader. Op een dag gingen we 's avonds het stadje Les Vans in. Het is een leuke stad met een plein waar je petanque kunt spelen. Het heeft smalle straatjes met oude huizen en leuke winkeltjes. Er zijn diverse restaurants waar je goed kunt eten met terras. Na een ijsje te hebben gegeten liepen we richting auto. De dochter van mijn schoonzus (15 jaar) voelde zich niet lekker. Ze wilde even gaan zitten. Dat lukte haar niet meer, ze zakte plotsklaps in elkaar. Bewusteloos. We schrokken ons rot. Van het dichtstbijzijnde café rende de eigenaresse naar ons toe samen met een klant die op het terras zat, een Fransman. Ze zagen het gebeuren en wilden ons helpen. De Fransman vroeg aan mij, in het Engels of hij de dokter voor ons moest bellen. Ik zei:" ja graag."in het Engels terug. Daarna kwamen er achter elkaar nog twee Fransmannen langs die hetzelfde vroegen. Vervolgens kwam er een Frans gezin voorbij. De vrouw daarvan hielp ons mijn nichtje in de stabiele zijligging te leggen. Binnen vijf minuten was de dokter er in sportoutfit. Ik heb het wel over 8 uur 's avonds op zondag! Probeer dat in Nederland maar eens voor elkaar te krijgen. Dat lukt je niet gauw bij de huisartsenpost, ik spreek uit ervaring! Hij stelde in het Engels vragen aan mijn schoonzus en zwager. Binnen tien minuten was de ambulance er. Uit de ambulance, die onder de brandweer viel, stapten twee mannen en een vrouw. Ze deden op aanwijzing van de arts nog wat testen. Gelukkig was mijn nichtje weer bij bewustzijn en kreeg weer wat kleur op de wangen. In overleg met de arts werd er besloten dat mijn nichtje niet met de ambulance meehoefde. Ze moest het wel rustig aandoen van hem. Hij was zeer vriendelijk en had gevoel voor humor. Wat prettig is in zo'n situatie. Hij wilde niet betaald worden voor zijn diensten. Hij gaf ons een hand en vertrok. De ambulancemensen wilden ook niet betaald worden. Ze reden al zwaaiend weg.
De Fransman die de dokter gebeld had en de eigenaresse van het café hadden er al die tijd bij gestaan om ons te helpen. We bedankten hun en namen afscheid. We hebben nog regelmatig daar op het terras gezeten uit dankbaarheid en vanwege de heerlijke broodjes. Dus zeg nooit dat de Fransen niet aardig zijn want dat zijn ze wel. En.... ze spreken uitstekend Engels!

Greet Hof, Enschede

La chauve-souris (De Vleermuis)

Half slaperig hoor ik manlief iets roepen. En dan nog eens. Met m'n ene wakkere oog kijk ik op de radiowekker, het is 03.30 uur! Het licht aan? Hij wil dat ik het licht aan doe! 'Doe nou het licht eens aan!' Het klinkt dringend. 'We hebben een vleermuis in de slaapkamer,' gaat hij verder. 'Een vleermuis in de slaapkamer?'echo ik. 'Het zal wel een zwaluw zijn.' Ik ben ineens klaarwakker.
Ja, als hij iets grappigs probeert te doen midden in de nacht wil ik wel even meedoen. Maar m'n vinger gaat toch zoekend naar het lichtknopje dat ik niet 1-2-3 kan vinden. We zijn dan ook in een vreemde slaapkamer met andere bedlampjes en ook in een vreemd land. Frankrijk! Logisch dat je dan niet meteen het lichtknopje weet te vinden nietwaar? Uiteindelijk lukt het me en onze slaapkamer wordt door een schemerig schijnsel verlicht. Verbaasd kijk ik naar m'n eega, die in z'n blootje naast het bed in het midden van de slaapkamer staat. Telkens neemt hij een duikvlucht als er iets zwarts langs hem heen scheert. Batman. Een heuse Batman belaagt mijn lief! Groteske schaduwen vliegen over de witgekalkte muren. 't Is mij teveel en te groot, ik duik meteen weer onder het zomerdekbed en wacht gespannen af wat manlief voor oplossing denkt te vinden.
'M'n onderbroek, eerst m'n onderbroek aan' hoor ik hem mompelen. Tja, dát snap ik! 'Waar is-ie nu?' vraag ik vanuit m'n schemerige schuilhut. In mijn fantasie zie ik ook nog even Dracula verschijnen en trek het dekbed wat hoger boven m'n hoofd. Je weet immers maar nooit.
'Hij zit nu boven je hoofd, óh nee hij ...'
Ik hoor een akelige hapering in z'n stem, maar dan gaat-ie gelukkig verder, al klinkt het wel wat hijgerig.
'Zit, eh vliegt...hij zit nu op de muur.' En dan heel resoluut: 'kom er nu maar uit, we moeten hem naar buiten zien te krijgen.'
D'ruit? Ik, terwijl Batman aan het stuntvliegen is? Hij zal toch nog niet gebeten zijn en wartaal uitslaan? Maar nee hoor, nogmaals het dringende verzoek. 'Kom, dan proberen we hem naar buiten te dirigeren.' Vertwijfeld zoek ik naar m'n toverstokje, maar manlief heeft een andere optie. Het dekbed. Aarzelend stap ik uit m'n veilige haven en sleep het 'verenvangnet' mee. 'Allebei een punt van het dekbed, en zo hoog mogelijk houden,' dicteert mijn lief. Schichtig voldoe ik aan zijn verzoek.
Er is nog zo'n 10 centimeter ruimte tussen het plafond en het dekbed. Batman zit aan de goede kant ervan, al doet hij verwoede pogingen om het monsterlijke ding te ontwijken. Daar is-ie trouwens heel erg goed in. Hij raakt nog geen haartje aan in zijn jolige buitelvlucht. Het nachtelijke zwart lonkt met flonkerende sterretjes door het grote open raam, en ik bid dat niet heel zijn familie hulp komt bieden aan het verdwaalde familielid.
Na bijna ¾ uur, ziet of voelt Batman zijn ontsnappingsmogelijkheid. In een perfecte spiraalduikvlucht fluistersuist hij z'n vrijheid tegemoet.
Wij blijven achter met schoteltjesronde ogen, open mond en gierende hartklepjes. Vijf minuten later vallen wij niet in slaap maar in een lachstuip. Dracula!
's Morgens aan de ontbijttafel kijk ik tersluiks naar mijn eega. Nee, ik zie geen verdachte plekjes in zijn nek. De mijne had ik al gecontroleerd.... Strakjes toch nog even die mansgrote schouw in ons vakantiehuis inspecteren.
In Blijdorp hangen ze immers ook op een kluitje in de donker?

Anna Benne-Roon, H.I. Ambacht

Een harige kikker?

Op een middag waren we met z'n allen aan het zwemmen in ons zwembad bij ons vakantiehuis in Frankrijk toen ik opeens iets onder het ligbed van mijn moeder zag springen.
Wat is dat riep ik verbaasd.
Ik klom uit het zwembad en ging het voorzichtig eens wat dichterbij bekijken.
Ik riep dat is een harige kikker.
Een harige kikker riepen de anderen vanuit het zwembad en ze moesten vreselijk lachen.
Mijn vader kwam toen ook het zwembad uit om het van dichtbij te bekijken en toen werd al snel duidelijk dat het geen harige kikker was maar een jonge vleermuis.
Heel voorzichtig hebben we toen de vleermuis met het netje van het zwembad opgeschept en hem op een veilig plekje gebracht.
De volgende ochtend was de vogel gevlogen en hiermee kwam er een einde aan het verhaal over de harige kikker.

Jeffey van Oort (12 jaar)

Frankrijk

Dit jaar zijn we 2 weken op vakantie geweest naar Frankrijk.
We zaten in een leuk huisje dat net buiten het dorpje St. Aubin du Thenney in Normandië ligt. Vroeger was het huisje een stal, maar het is heel mooi opgeknapt. Er is een luxe badkamer met een bad, een gezellige huiskamer met een open haard en boven zijn er 3 slaapkamers. Om het huisje heen ligt een grote tuin met een schommel en een glijbaantje. Ik heb een paar keer geschommeld en de glijbaan gebruikten we als doel toen we gingen voetballen. Ik heb ook met mijn vader gebadmintond.
Onze fietsen hadden we meegenomen op vakantie. We fietsten elke dag naar de bakker in het dorpje Broglie. Op de heenweg ging je keihard van een hele hoge heuvel af, maar op de terugweg moest je er weer tegen op fietsen. Verder kon je in de buurt van het huisje heel goed fietsen want er waren geen andere heuvels en bergen. Als je met de auto iets verder reed kwam je wel een heleboel bergen tegen.
We zijn een keer naar het strand van Courseuilles sur mer geweest. Daar is één van de invasiestranden uit de Tweede Wereldoorlog. We hebben eerst over het strand gewandeld en daarna zijn we naar het Juno Beach Center geweest.
We zijn ook een dagje naar Parijs geweest. We gingen 's ochtends vroeg eerst met de auto naar het stadje Bernay en toen met de trein naar Parijs. We hebben de Eiffeltoren beklommen, we zijn naar de Notre Dame geweest, we hebben gewandeld langs de Seine en we zijn naar Montmartre geweest. Daar hebben we de Sacré Coeur gezien en 's avonds hebben we er gegeten op een pleintje waar heel veel schilders zaten. Toen gingen we met de trein weer terug naar het vakantiehuisje.
De dag nadat we naar Parijs waren geweest gingen we naar Vélorails. Daar kon je fietsen over een oude spoorlijn in een karretje. De rails was maar een kant op dus de terug weg moest je weer over de zelfde rails fietsen. Als je onderweg een tegenligger tegen kwam moest je met z'n vieren één van de karretjes van de rails tillen, dan kon de andere door fietsen en dan moest je hem er met z'n vieren weer op tillen. In totaal moest je 12 km fietsen door een mooi natuurgebied. Ik vond het heel erg leuk.
We zijn ook nog naar een paar stadjes in de buurt van ons dorpje geweest, naar Orbec, naar Lisieux, naar Bernay en we zijn een dagje naar Rouen geweest. We gingen ook best vaak uit eten, dat was heel gezellig.
Ik vond het een hele leuke vakantie, maar het was wel jammer dat er geen zwembaden in de buurt waren. Je kan wel in de zee zwemmen, maar toen wij er waren was het daar geen lekker weer voor. Toch wil ik heel graag nog een keer op vakantie naar Normandië want het waren 2 hele leuke weken.

Vera van Santvoort (11 jaar)

Modder

Wij zijn op vakantie geweest naar Hrvatska (Kroatie). Daar was het heel leuk, mooi, de mensen waren vriendelijk en het eten was heerlijk, dit is een van de leuke dingen die we hebben gedaan:

Op een dag gingen wij naar een leuk strandje en zagen we een leuk strandje in de buurt van Klimmno op het eiland Krk.
Wij hoorden van een serveerster dat het de gewoonte was om je in te smeren met vieze, stinkende modder en dat dat een genezende werking had.
Dus wij gingen even kijken naar de mensen die zich hadden ingesmeerd, het leek ons ook wel grappig dus wij deden het ook.
Mijn broertje stapte als eerste in een soort kuil met vies bruin water, en hij zakte meteen tot z'n middel erin weg en zei dat het heeeeeel vies was en begon zich met de ranzige troep in te smeren, hij vond het prachtig... typisch een jongen he.
Hij haalde ons over en dus deden wij dat ook. Als je erin stapte zakte je helemaal weg tot je kuiten en ik vond het wat weg hebben van drijfzand, maar we smeerden ons toch helemaal in behalve ons gezicht, omdat we dan zouden zijn flauwgevallen van de stank.
Toen we bezig waren kwam er een Sloveen en die was in Amsterdam op vakantie geweest en wist een paar woordjes Nederlands, namelijk: 'eet smakelijk', dus wij begonnen te lachen. Dat hadden we beter niet kunnen doen want de modder was helemaal opgedroogd en het leek net alsof we de huid van een olifant hadden en het voelde nogal raar als je je bewoog.
Daarna gingen ons lekker afspoelen in het water, wij hadden gedacht dat als je je had afgespoeld dat je er geen gevolgen van zou hebben, dus niet!
Twee dagen nadat we ons hadden ingesmeerd rook je het nog we hadden al gedoucht en waren één keer naar een ander 'schoon' strand geweest, maar het hielp niet. Gelukkig rook je na nog een keer douchen helemaal niets meer.

We zijn in veel landen geweest en nooit nog een keer terug gegaan, maar Kroatie kan een uitzondering zijn omdat het zo verschrikkelijk mooi is.

Emelie de Wagt (14 jaar)

Barcelona

Deze vakantie gingen we met z'n negenen naar Spanje, Lloret De Mar. Mijn vader en moeder, mijn broer Jan (20) en zijn vriendin Anneke (19), mijn broer Niels (17) en een vriend van hem Dirk (17), ik (15), mijn broertje Bas (12) en mijn zusje Leoni (2). De vakantie begon al goed; heerlijk weer. Daar hebben we de eerste dagen van genoten. Maar mijn ouders vinden dat we bij elke vakantie ook iets cultureels moeten doen. Verplichte cultuur noemen we dat. Deze vakantie werd het een dagje Barcelona.

Alles was al geregeld. We zouden vroeg opstaan, snel eten en dan de eerste trein naar Barcelona. Aan de ontbijttafel had iedereen zijn eigen voorstellig van Barcelona. Mijn vader, Jan en Bas wilden naar het voetbalstadion, mijn moeder droomde over de kathedraal van Gaudi en ik en Anneke dachten aan de winkelstraten (we zijn niet voor niks meiden). Tot de rust werd verstoord door Niels. Hij was de nacht ervoor wezen stappen met Dirk en bekende voorzichtig dat zijn portemonnee was gestolen. Alles weg, ID-kaart, pinpas, alles. Mijn ouders kreunde even, maar gingen toen meteen aangifte doen. Eer ze terugkwamen was het rond de middag, dus van vroeg op de trein springen was geen spraken meer. Niels en Dirk bleven thuis om van hun kater bij te komen. Snel gingen we naar het treinstation. Rond 2 uur kwamen we in Barcelona aan. In de haast om naar het station te komen hadden we nog niet gegeten. Maar mijn moeder vond dat we eerst naar de beroemde kathedraal moesten, daar zouden vast ook wel eettentjes staan. Optimistisch als ze is, dacht ze dat we dat wel lopend afkonden. Na tevergeefs in de hitte gelopen en gezocht te hebben naar de kathedraal vond mijn moeder ook wel dat we eerst konden gaan eten. 'Waar zullen we gaan eten dan?'vroeg mijn vader. 'De McDonalds,' riepen mijn broertje en ik enthousiast. Daar had de rest ook wel trek in, we waren al lang niet meer naar een McDonalds geweest. Dus gingen we op zoek.
We begonnen in de drukke winkelstraat. Prachtige winkels, maar geen Mc. Na de drukke winkelstraat kwamen de rustige winkelstraatjes. Veel eettentjes tussen de winkels door, maar geen Mc. Leoni begon al te huilen, ik denk van de honger. Ze kreeg een plat croissantje van het ontbijt en werd weer rustig. Een paar straten verder begon Bas te klagen dat hij dorst had. Helaas hadden we geen drinken meegenomen. 'Dan smaakt je cola straks extra lekker!' zei mijn moeder opgewekt. Met elke straat die we liepen minderde haar optimisme ook. Maar hoe verder we liepen, hoe minder zin we hadden om ergens anders te gaan eten. Het zou niet leuk zijn om na zoveel lopen toch nog op te geven. 'Zal ik het aan iemand vragen?' bood ik aan. 'Je gaat toch niet aan iemand vragen hoe je bij de McDonalds komt!'zei mijn moeder vol afschuw. Tien minuutjes later smeekte ze bijna om het aan iemand te vragen. Ik liep naar twee politieagenten toe en vroeg in het Engels hoe we bij de Mc konden komen. In half-Spaans en half-Engels met grote gebaren probeerden ze het me uit te leggen. Niet zo'n geslaagd plan dus. Maar in elk geval wisten we welke richting we op moesten. Ongeveer. We moesten volgens de politie rond de haven lopen. Dat duurde best lang. Toen we zover waren hadden we weer geen idee waar we heen moesten, dus liepen we maar rechtdoor. Mijn zusje was ondertussen in slaap gevallen en mijn broers en mijn vader keken chagrijnig. Ik geloof dat de rest van ons alleen maar moe was. Later heb ik het nog aan een knappe soldaat gevraagd, maar hij sprak geen Engels. Jan probeerde het bij een Spaanse vrouw, ook zij sprak geen Engels. Toen we terugkwamen zei mijn vader boos:'Als we bij het beeld van Columbus zijn en daar nog niets zien, gaan we bij de eerst volgende eetzaak eten.' Hoewel we ons stom voelden om na zo lang lopen het toch op te geven, waren we het er allemaal mee eens. Toen we bij het beeld aankwamen keken we zuchtend om ons heen. Ik denk niet dat iemand had verwacht iets te vinden. Ik in elk geval niet en ik keek alvast rond voor een ander normaal uitziend eettentje.
Opeens juichte Anneke:'Daar!!!!' en wees richting een bushokje. We allemaal naar het bushokje. We zagen het niet gelijk, maar er was een McDonald's papiertje kleiner dan een A4-tje eropgeplakt met een pijl eronder. Opgelucht liepen we in die richting. Opeens genoten we meer van de omgeving en opeens viel het ons op dat we omgeven waren met levende standbeelden en straatartiesten. Toch liepen we stevig door, we hadden vreselijke honger. Na 5 minuutjes lopen kwamen we bij de McDonalds aan. Na uren lopen hadden we eindelijk, naar ons gevoel, de enige McDonalds in heel Barcelona gevonden. We moesten moeite doen om er niet in te stormen.
Heerlijk hebben we gegeten. Niks kon ons meer schelen, het chagrijnige meisje dat onze bestelling opnam niet en zeker de mensen om ons heen niet. We vielen echt op ons eten aan. Tijdens het eten viel het me op dat de drie meisjes tegenover ons vaak boze en afkeurende blikken naar ons wierpen. We hadden grote porties besteld, we hadden er lang voor moeten lopen tenslotte. En de meiden tegenover ons deden samen met 1 kleine portie salade en een flesje water. Alsof wij ons druk gingen maken om onze lijn in een McDonalds...
Toen we uit de Mc kwamen was het rond 5 uur. Mijn moeder besloot dat we genoeg gelopen hadden en we gingen, als echte toeristen, kijken of we een toerbus konden vinden. Die was snel gevonden maar elke rondleiding duurde zo'n 5 uur. 'Dat kunnen we Niels en Dirk niet aandoen,' vonden mijn ouders, dus zijn we genietend van een ijsje terug naar het station gelopen.
Tot zover onze verplichte cultuur.

Annelies van Rijn (15 jaar)

Normandië

"Hoelang moeten we nog, mam", vroeg Marja, een brunette van 8 jaar met blauwe ogen.
"Nog ongeveer een half uur."
"Zo lang nog?"
"Marja, we rijden al 8 uur", zei haar twee jaar oudere zus Kathy, die in tegenstelling tot Marja, juist een blondine met bruine ogen is.
"Ja dus, Kathy? Dan nog! Bij elkaar is het al helemaal lang!"
"Het is misschien wel lang rijden naar Frankrijk, en dat is het ook, maar het is de moeite zeker waard! GAAAP! Ik word een beetje slaperig. Iemand een dextrootje? Jij René? Jij moet wakker blijven tijdens het rijden", vroeg mama Anja aan papa René.
"Graag."
"Wie heeft er nog meer zo'n slaap? Niemand? Is alleen mama zo moe? Nou ja zeg! OEWAAH!"

"Zo, we zijn er. Iedereen uitstappen! En eerst allemaal helpen uitpakken! Wie niet mee helpt, krijgt straks ook geen taart! Ook jij Anja! Heb je lekker geslapen? Maar goed dat jij niet hoefde te rijden, hè?"
"Huh? Uhmm, o ehhh, ja."
"Nog niet helemaal wakker?"
"Inderdaad, René!"
"Dan moet je nu maar gaan uitpakken, daar word je wakker van!"
"Haha, René! Maar ik help wel hoor, dan kan jij lekker uitrusten van het rijden!"
"Oké, maar ik wil wel taart!"
"Tuurlijk!"

Die avond gingen ze allemaal vroeg naar bed. Want ze waren allemaal moe: papa René van het autorijden en mama Anja en de dochters Kathy en Marja van het lange zitten, uitpakken en op orde brengen van de spullen. Ze hadden allemaal goed meegeholpen met uitpakken, dus hadden ze elk een groot stuk appeltaart achter de kiezen. Daarna hadden ze een wandeling gemaakt om de buurt te verkennen. Het was niet echt een camping, maar een paar huisjes bij elkaar, vlakbij het strand en het stadje Portbail, in Normandië. In de buurt stonden goede bomen om hutten onder te bouwen en in te klimmen. Toen was het etenstijd. Nadat ze lasagne gegeten hadden, gingen ze naar het strand. Na daar lekker te hebben gezwommen, gingen ze naar bed. Ze waren snel onder zeil: eigenlijk zodra ze erin lagen sliepen ze al! Maar het was ook een vermoeiende dag geweest met veel nieuwe indrukken!

De volgende morgen zaten ze bij hun eerste ontbijt in Frankrijk te bedenken wat ze die dag toch zouden gaan doen. "Wat dacht je van dat rotsstrand bij Barneville-Cartaret? Ze hebben daar hele mooie rotsen in allerlei vormen, en zelfs een stenen bunkerhuisje! En ook een heel mooi strand! Wat dachten jullie ervan", vroeg René.
"Dat lijkt mij super gaaf!"
"Ik ben het helemaal met Marja eens. Ik wil er echt wel naartoe", zei Kathy.
"Mij lijkt het ook wel leuk! Dus waarom niet?" Anja keek René vragend aan.
"Oké, mama is het er ook mee eens, dus het lijkt mij dat we gaan, kinderen!"
"Joepie, vet leuk!"
"Yes! Vet cool!"

Even later waren ze op zoek naar een plaatsje om hun auto te parkeren. Ondanks dat het erg vol was, vonden ze toch nog een heel mooi plaatsje in de schaduw van de enige boom in de omtrek. Nu verwachtten ze natuurlijk dat het ook op het strand druk zou zijn, maar tot hun verbazing was het juist erg rustig. Nadat ze hadden gezwommen, vroeg Marja: "We gaan toch nog wel naar dat stenen huisje?"
"Natuurlijk, schat", antwoordde haar vader. "Kathy, Anja, komen jullie ook? We gaan de rotsen bekijken!"
"Ja, pap, ik kom al! Maar eerst nog mezelf afdrogen, goed? Daarboven op de rotsen zal er wel flink wat wind zijn, en dan is het koud."
"Ik ook nog, oké? Marja, pak jij de strandbal? René, pak jij de lunchpakketten in?"
"Is goed!"

"Wow, moet je die rotspunt zien! Dat lijkt net een neus! En die daar op een hoed!" Marja rende van de ene rots naar de andere.
"Hé Marja! Kijk daar, die lijkt op een huisje."
"Ja, Kathy! Pap, is dat het stenen huisje?"
"Ja meid", zei René, haar over haar haren aaiend, "dat is het huisje." Marja rende er meteen heen, terwijl Kathy rustig achter haar aan liep. Marja vond het geweldig! En Kathy trouwens ook.

Nadat ze in het huisje hadden geluncht, liepen ze verder. "Anja, wacht jij hier? Ik ga even over deze rand filmen. Het heeft een prachtig uitzicht op het strand. Ik doe heel voorzichtig, hoor! Blijven jullie maar daar. Ik steek alleen mijn arm uit met de videocamera, dan kan er niks gebeuren!" Maar er gebeurde wel iets! Er kwam een stevige windvlaag waardoor René even balanceerde op de rotsrand, en terwijl Anja en Kathy "NEE!" riepen en Marja niet durfde te kijken, kwam er nog een windvlaag uit de verkeerde richting en viel René de afgrond in, op een stuk strand waar hele scherpe stukken rots lagen.

"Anja, wordt eens wakker!"
"Huh?"
"We zijn er! Jij hebt lang geslapen zeg! We zijn bij het vakantiehuisje", zei René.
"Hè? Maar jij was degene die sliep, jij was bewusteloos! Of was dat een droom?" Anja keek verbaasd. "Maar hoe weet ik dat ik nu niet droom? Au!"
Kathy had haar moeder in de arm geknepen. "Je droomt dus niet!"
"Haha, Kathy! Erg grappig! Dat deed best wel pijn, hoor! Dat mag niet!"
"Maar ik bewees alleen maar dat je niet droomt!"
"Het is wel waar wat onze dochter zei, Anja, maar het mag inderdaad niet, Kathy!"
"Eigenlijk was het toch wel grappig. En het doet ook zoveel pijn niet meer, dus laat maar."
"Hé Anja, wat zullen we morgen eigenlijk gaan doen?"
"Geen idee. Heb jij een idee?"
"Nou, misschien kunnen we naar dat rotsstrand in Barneville-Cartaret. Daar blijkt ook een stenen huisje te zijn. Zullen we daar gaan kijken?"
"Wat? Dat niet, René! Of wacht, het was toch alleen maar een nachtmerrie, of eigenlijk, een dagmerrie. Ach laat maar zitten. Waarom ook niet?" Anja lachte naar René, en hij lachte terug
"Daar dacht ik nou net zo over!"

Ze gingen de volgende morgen naar het rotsstrand bij Barneville-Cartaret en gelukkig kwam de nachtmerrie van de overbezorgde moeder Anja, niet uit! Ze hadden verder nog een hele leuke vakantie in Portbail, Normandië!

Mattanja Kalle (12 jaar)